A eclipse, o mellor

Foi impresionante. Despois da enorme potencia manipuladora do fútbol, que exercen os distintos poderes, económicos, gobernamentais, manipuladores, perversos e políticos, o fenómeno da eclipse sitúase en primeiro lugar. O noso mundo, con toda a súa xente, ergueu a cabeza e mirou para o ceo, bríllante, amoroso e soleado.

Todos os cidadáns de boa fe, obedientes e guiados polo mando, mercaron gafas homologadas, promocionadas e achegadas maioritariamente dende o mercado chino. Necesarias para observar o acontecemento, un dos poucos que obriga á cidadanía a mirar para arriba, para o máis alto, para o ceo das estrelas, para onde podes ver a Vía Láctea, esa galaxia en forma de espiral, que leva a quen a mira ao fin do mundo peregrino, a Santiago de Compostela.

O xornalista José Castro López, vello e bo amigo de nós, facía no seu artigo, “Después del eclipse”, unha serie de interrogantes e reflexións que podemos e debemos asumir. Di o colega que a ciencia non poido compartir os sentimentos de asombro e as emocións de millóns de persoas que se foron ás praias e montes, prazas e miradoiros para contemplar como a Lúa se interpoñía entre a Terra e o Sol.

Onde está o negocio, a verdade e a media verdade? Onde estará, meu Deus?

É posible que a ciencia non fora quen de velo, pero os políticos sabían que era conveniente aproveitar o acontecemento para nubrar e ocultar calquera raiola que alumee na mente da xente que quere ser libre. Tivemos, nos últimos tempos, mostras evidentes, intencionadas e orientadas cara o divertimento e a distracción da poboación. Estamos, ao parecer, nun camiño que poida que vaia en dirección a ningunha parte.

A poboación da nosa terra, liderada polos que eran inimigos do fútbol, por eses que agora están na “certeza de que a idolatría da pelota é a superstición que o pobo merece”, poida que non entenda moi ben o que acontece, pero vai compartíndoo, como se fose a realidade turbulenta da que ninguén pode escapar.

Onde está o negocio, a verdade e a media verdade? Onde estará, meu Deus? Cal será a seguinte fase de desmemoria, desa que quere esquecer aos ilustres votantes, aos que votaban con valentía, e con moito gusto, polo mellor. A Tía Manuela díxoo en voz alta: É necesaria a ilusión para dar co mellor. “Sempre votamos polo mellor e seguimos na mesma, agardando para saber quen é e que quere facer”.