Escravitude canina

Estou lendo un libro do mexicano Guillermo Arriaga que versa sobre a escravitude dos negros en América no século XIX. Uns negros que, por suposto, eran libres en África. E como levaba un tempo remoendo un relato sobre os cans, axiña lle atopei un símil a esa novela co mundo das mascotas: negros libres en África, negros escravos en América; cans libres nas aldeas, cans escravos nas cidades.

Porque si, porque aínda que custe asimilalo, os cans das cidades van máis alá da escravitude. Que ninguén intente razoar o amor que sente polos cans porque tal amor é polo seu propio benestar, non polo benestar do animal, da mascota. Témolos para que nos fagan compañía. Témolos para que nos divirtan. Pero non pensamos na situación en que os temos.

Os cans necesitan furgar na terra para desenvolver o instinto de busca de ratos e toupas e demais bichos. Pola rúa e pola beirarrúa os cans non poden troulear e envorcallarse.

O can, nun piso, está prisioneiro, está escravizado. Cando o sacamos á rúa facémolo atado con cadeas ou con correas. Algúns mesmo con bozo. Pola beirarrúa vai amarrado, polo que non pode correr. Non ten liberdade. Pola beirarrúa, como esta é de cemento ou baldosas, non pode escarvar nin furgar. Os cans necesitan escarvar para fortalecer os músculos das pernas e limar as unllas. Os cans necesitan furgar na terra para desenvolver o instinto de busca de ratos e toupas e demais bichos. Pola rúa e pola beirarrúa os cans non poden troulear e envorcallarse. Os cans gozan tombándose nas herbas molladas dos lameiros, e arrastrarse, e estomballarse, e botar carreiras eléctricas.

Os cans (e todas as mascotas) son escravos dos seus donos, dos seus amos. Tan só lles deixamos facer que nos lamben a cara e que lles dean ó rabo. Témolos por interese, por comenencia nosa.

Sempre tiven cans e son dos que aseguro que amo os cans. Por iso sempre me neguei a ter cans no piso. Sempre. Téndoos, primeiro, na vila de Baños de Molgas, acompañándome ó monte coas vacas e, logo, na aldea de Ramiras, en Castrelo do Miño, acompañándome á viña, sei e coñezo o que é a liberdade dun can, que incluso moitas veces deixaba de ler ou de traballar para seguir esa éxtase do animal cando este se dedicaba a trotar ou a furgar na terra. Outras veces gozaba eu tamén con eles tirándome polo chan e facendo que pelexabamos. Ver a un can solto e velo atado é exactamente igual que ver a un negro bailando coa súa tribo e ver a outro coas cadeas da escravitude atadas ós seus nocellos. Menos defensa dos animais e máis collelos e levalos ó monte para que corran libres, non encerrados nun piso e atados ás cadeas.