A espiral virtuosa

A vida é un misterio imperecedoiro, unha aporía irredenta, un soliloquio de extravagantes versos. Polo que cada un de nós somos narracións inconclusas que idealizamos sendeiros de realidades intanxibles.

Nambergantes, a espiral virtuosa da existencia mostra uns patróns de interpretación dos sucesos que se repiten nun bucle retroalimentado pola mímese. Tras a conquista do mito prometeico configúrase un círculo vicioso de acontecementos. Será após do colapso, o momento da recuperación vital e da estabilidade emocional, as cales derivarán nun estado de esplendor racional que debido ao seu carácter insaciable desemboque nunha sobre carga de estímulos extrínsecos que conlevan á crise existencial e ao colapso sentimental; regresando de novo ao comezo da singradura, o eterno retorno de Nieztsche.