Estramadura, e a decisión do PSOE

Sen fiar moito, direilles que en Estremadura perdeu a esquerda, pois a suma dos seus deputados é 25 (18 PSOE, 7 Podemos-IU) e a da dereita, 40 (29 PP, 11 VOX). Que como é matematicamente imposible que haxa un goberno de esquerda, o único que se ventila, a partir da constitución do seu parlamento, é como vai ser ese goberno da dereita: monocolor ou bicolor. E esta decisión está unicamente, en mans do único partido que baixou escanos, o da gran zoupada do -10.

Agora, ábrenselle dúas posibilidades a este PSOE; unha, de aires máis socialistas europeos e outra máis do modo sanchista. Explícome botando man da historia. En 1996, o PP de Aznar gañou as eleccións en España, -e gobernou- con 156 escanos e o 38,8% dos votos (176 era e é a maioría absoluta). Fronte a el, o PSOE obtivo 141 deputados co 37,63%, IU 21, co 10,53 %, etc. Felipe González non quixo, sequera, intentar articular unha maioría alternativa con forzas que cuestionaban o sistema político e deixou paso á lista gañadora, consciente de que era esencial para a democracia que gobernase un dos dous partidos sistémicos principais, o que máis apoios conseguira. Por iso, tal e como demanda Ibarra, o ex-presidente socialista rexional, o PSOE debería neste momento, despois dunha fonda autocrítica, absterse, e facilitar o acceso do PP ao goberno estremeño, para que gobernase en minoría e así, ampliar a importancia do xogo parlamentario co preciso pacto puntual para a aprobación de leis, etc. O PSOE, despois desta trompada, recuperaría visibilidade como movemento político responsable ao coutar o paso á incorporación da extrema dereita ao goberno rexional, podería tratar de influír nas decisións do novo goberno conservador minoritario e lanzaría unha mensaxe interesada na recuperación dos seus electores “seducidos” nesta ocasión polo PP, pois é no centro do campo onde se deciden os partidos. Normalidade no xogo político.

A outra alternativa, a sanchista, é máis arrevesada: potenciar ao máximo a VOX coa xustificación de divide e vencerás, e axitar o temor social á incorporación desa dereitona en calquera goberno, como se apestados fosen. Non lles funcionou de todo, porque a baixada do PSOE foi espectacular e a subida da súa esquerda (6 ao 10%) tampouco é tanto. E VOX, o grande beneficiado dese impulso socialista xa lles está a menos de dez puntos e cincuenta mil votos. O único, pois, que pode coutar hoxe o paso a VOX é o PSOE, coa súa abstención. E non se trata de establecer unha “Gross Koaliton” estremeña, senón de baixar o volume da tensión e procurar centrar a política nas forzas sistémicas, se é que o PSOE quere seguir sendo unha delas.

Pero poida que o sanchismo, prefira saír do marco, dificultar o paso e votar xunto con VOX contra a investidura de Guardiola, dentro da idea de canto peor, mellor. Así, forzaría un pacto entre as dúas forzas conservadoras e podería seguir axitando un monicreque inútil pois o electorado córrese máis á dereita. O escenario de esgazar a sociedade en dúas metades e que a súa sexa a máis grande, vaise vendo cada vez máis lonxe. O desprezo de Sánchez do sistema político vixente -posición fronte ao rei, á independencia do poder xudicial, pactos con prófugos...- lévao a cousas case cómicas como adiantar 15 días a valoración do ano político ou non comentar o resultado das eleccións en Estremadura, e si un intranscendente relevo de ministras na roda de prensa da data. Non sería de estrañar que con esta bagaxe e cos aliados que ten ao seu redor, vendo a súa supervivencia desde a esquina do cuadrilátero onde o teñen xuíces, opinión pública e resultados electorais, que pensase nun órdago á grande: un referendo sobre a forma de Estado contra a fin do seu mandato. Só falta que llo propoñan. E coidado que tamén a nivel internacional hai varios interesados na desestabilización de España. Cumpría andar con ollo.