O fillo da peseta

Pecho os ollos. Así vexo con maior claridade. Penso, non na morte da becerra, senón na peseta. Á miña nai chamábanlle A Peseta. Eu, ó principio, pensei que seriamos ricos, pero axiña vin que andar detrás de tres vacas e un burro non era ningunha riqueza. Despois, pouco a pouco, fun sabendo o significado real do alcume de miña nai.

Seica era “lixeira de cascos”. Nin sequera unha bailanacriba, senón que, ó parecer, lle fervía a peseta. Aí foi cando realmente empecei a entender o auténtico sentido do seu alcume. A partir de aí mirábaa e... pobre, dábame pena. Xa estaba velliña, a pesar de que, por idade, aínda non alcanzase esa categoría de madurez; pero o traballo do campo e, agora imaxino, o outro “traballo”, fórona murchando, mirrando, secando.

Eu chámome Gumersindo... para acabar de rematala!

En realidade, miña nai chámase Gumersinda Sotelo Castro e é filla da Conacha. Xa para rematala! Quizais entón non fose cousa de mamá ser lixeira de cascos; quizais lle viñese o “asunto” de herdanza, de sangue. Agora mesmo, cos ollos pechados, non me queda outra que compadecerme das dúas. Vou poñer a escusa dos tempos duros, dos tempos da miseria, do malvivir e das defensas que cada quen tiña que levar a cabo como mellor soubese ou puidese.

Eu chámome Gumersindo... para acabar de rematala! No carné de identidade, pero para a veciñanza e mesmo para toda a contorna, son O Fillo da Peseta (menos mal que non me chaman O Can). Teño dezasete anos. Mañá cumpro os dezaoito e xa lle dixen á miña nai que marcharía. Para onde non sei, pero non quero seguir sendo O Fillo da Peseta. Polo significado da mesma. Abro os ollos e non vexo un carallo.