Con final feliz

Non era mala escusa a do noso aniversario para que Lur convencérame de meternos nun spa e darnos unha masaxe. Lur é a típica que atopa escusas para todo. Por exemplo, non hai moito, colleu unha semana de vacacións para tódalas tarefas que tiña pendentes de encargarme.

O que pasa é que non me gustan os spas pero, unha vez dentro do jacuzzi, e baixo unha fervenza con forma de libro aberto caéndome sobre o lombo, convencinme de que de cando en vez tiña que saír da miña zona de confort.

Entre os maiores erros da miña vida conto sempre os cortes de pelo e as masaxes, as tres masaxes, incluída a que estou a piques de contar. Polo que xa non ten ningún sentido que, cada vez que escoito a palabra masaxe, siga a pensar no ‘Almorzo na herba’ de Monet, ou na dirección artística de ‘Memorias dunha geisha’, incluídas as carpas e os nenúfares.

Podo engadir que, dende hoxe, tamén son un erro as masaxes de Lur. Tras pasar cincuenta minutos encerrada con outro home, a cara que traía convidábame a non consumar o aniversario, porque calquera cousa que lle tocara a partir dese intre só podería arruinalo todo. Ninguén na historia da humanidade recibiu unha masaxe cunha carga erótica tan soberbia como a miña muller con outro home na miña cabeza.

A min, por exemplo, nunca me tocou cunha muller. Salvo a primeira, na illa da Toxa. E digo tocar por tocarme cunha mangueira a varios metros de distancia, co obxectivo de quitarme as algas da bañeira na que me mergullaran previamente, coma un anaco de lacón. A escena semellaba a de Rambo na comisaría de ‘Acurralado’, salvo polo meu taparrabos de tea. Deses tan sofisticados que conseguen deixar á vista só as partes máis desagradables do ser humano, e co que aprendes que o estrés se combate á conta da dignidade.

Tardei uns vinte anos en recuperarme daquilo. Ata que en Tailandia, Lur, outra vez, convidoume a unha masaxe en parella que apuntaba a cama redonda, pero que nos deixou en mans de dous xemelgos, que se esmeraron en abrandarnos as almofádalas das plantas dos pés cun deses ferros que che poñen nas mariscarías para aproveitarlle as patas ás centolas. De cando en vez, dicíanse cousas en tailandés, un idioma que se pronuncia facendo o teu propio eco, e logo rían desa forma que convida a unha tradución simultánea na que che insultan.

Pero como o matrimonio sostense a base de sacrificios e mergullos, o outro día metinme de novo na cabina. Unha cabina privada, coma para garantir que o que pasa na cabina queda na cabina, ou polo menos que non precise que Lur logo teña que contarmo. Lur despediuse acariñándome a cabeza con tristeza.

Na padiola atopei un sobre ao meu nome, do que extraín o mesmo taparrabos de tea, coma se o trouxeran lavado da Toxa, e coma si eu mesmo, dende o pasado, decidira enviarmo para advertirme dun perigo inminente.

Non sei como, pero vendo que a cousa xa non tiña arranxo, espinme, ou espinme con taparrabos, que e o mesmo, ou peor, coloqueime boca abaixo, e esperei a que alguén abrise a porta. Por suposto non entraron nin geishas, nin carpas, nin nenúfares, senón un rostro coñecido, que me devolveu de inmediato os meus anos de solteiría sobre un bafle, a un regusto a xenebra con limón, e a un fin de festa de abrigos ventilándose no balcón de madrugada. Facía anos que non nos viamos, máis aló do Facebook, onde hai pouco saltoume unha foto da súa voda na praia, co seu mozo en branco roto, igual que el, colléndolle unha das mans, coas que estaba a piques de empezar a amasarme.