Hai partido; hai futuro

Hai dous anos, ás portas do XIX Congreso Provincial do Partido Popular de Ourense, escribín neste xornal que se abría unha nova etapa para a dereita ourensá. Para min, non iamos acometer un simple cambio na dirección nin unha mera substitución de persoas, senón que principiaríamos unha nova forma de entende-lo liderado do partido que leva décadas sendo a principal referencia política da provincia. Daquela, usando as palabras de Edmund Burke, defendín que a renovación era unha condición indispensábel para conserva-lo esencial, e isto é asi por que, entre outras cousas, penso que un partido non vive só dos seus dirixentes. Unha vez máis, coido que o tempo -o gran xuíz da historia-, deixou claro que aquela reflexión respondía á lóxica da realidade e non ó entusiasmo do momento.

O primeiro reto a afrontarmos consistía en demostrar que eramos quen de abrir unha etapa distinta sen renunciarmos á nosa esencia; é dicir, sen afastarnos dunha identidade propia que nos convertera, durante anos, na forza política maioritaria da provincia -o “Old Grand Party” ourensán-: un ourensanismo conservador, moderado, reformista, municipalista e centrado, de verdade, nas persoas. Consonte a esta premisa, baixo o liderado de Luis Menor, consolidouse paseniño un estilo propio; unha forma de facer política máis serena que estridente, máis preocupada por construír que por confrontar e máis atenta á resolución dos problemas que á busca do titular inmediato. Nun tempo no que a política se confunde acotío coa institucionalización do conflito e a algarada, onde o radicalismo e a polarización se moven con absoluta liberdade, recupera-lo valor da moderación constituíu, de xeito paradoxal, unha decisión innovadora.

Na política partidaria, a eficiencia mídese pola capacidade de cohesiona-la entidade e de converte-las decisións orgánicas en proxectos realistas e útiles para a sociedade. Neste sentido, sen présa mais sen pausa, emprendeuse un proceso de reforzo da estrutura, conscientes de que a nosa verdadeira fortaleza segue a estar onde sempre estivo: nos alcaldes, nos concelleiros, nos militantes e nos milleiros de persoas que, lonxe dos focos, fan posíbel que esta organización estea fortemente implantada no territorio. Por historia, a política local segue a se-la nosa mellor escola e a nosa principal fonte de lexitimidade por que sabemos que os concellos representan o ámbito onde a confianza dos cidadáns debe gañarse tódolos días e no que as ideas deixan de engalana-los discursos para se converter en fontes de solucións concretas.

Neste dous anos tamén quedou acreditado que a renovación non consiste en rachar co pasado; sabemos que as organizacións maduras distinguen entre a memoria e a nostalxia xa que coñecen as consecuencias derivadas das dúas: a primeira fortalece e a segunda debilita. A este respecto, o Partido Popular de Ourense posúe unha historia da que sentirse orgulloso xa que forma parte da evolución institucional da provincia; unha historia que hoxe cobra todo o sentido e nos permite afrontar con garantías os desafíos do presente e os retos do futuro.

Uns desafíos e retos que, malia os avances, aínda permanecen latentes: a evolución demográfica, o equilibrio territorial, a competitividade das nosas empresas, o aproveitamento dos recursos naturais, a modernización das infraestruturas ou a xeración de oportunidades para que a mocidade poida desenvolver aquí o seu proxecto de vida. Ningún deles admite respostas ou consignas simples; en troques, esixen estabilidade, capacidade de diálogo e unha visión de longo percorrido.

Hai dous anos rematei eu aquel artigo dicindo: “Hai partido; xoguemos!”. Hoxe, superada a transición orgánica e consolidado o novo liderado, cómpre darmos un paso máis e demostrarmos que seguimos a se-la organización política máis útil e fiábel para Ourense, unha ferramenta ó servizo da provincia e dos ourensáns. Hai partido e, sobre todo, hai futuro.