Igrexa de San Pedro de Cudeiro

Cudeiro é unha das poboacións da periféricas de Ourense que limita cos veciños concellos de Amoeiro e Coles. Orientada cara o norte acolle unha importante poboación rural asentada nunha recostada ladeira que permite a contemplación das fermosas ribeiras do noso río Miño ademais da propia capital das Burgas.

A fachada, refeita en estilo neogótico, resulta interesante polo arco de acceso principal decorado con interesantes capiteis; por riba da porta dispón unha pequena fornela contendo a pequena imaxe do titular da parroquia San Pedro seguida dun moderno reloxo circular

A igrexa parroquial de San Pedro, de tipo románica de transición, preside o núcleo principal da poboación con fachada ergueita no ano 1929, tralo derrube do campanario sobre a praza como consecuencia dunha treboada na que matou ó campaneiro que se atopaba executando o seu traballo. A Casa de Deus, moi transformada dende a época románica, componse dunha nave única conservando parte dos seus muros orixinais feitos de cachotería concertada en cadeira de granito rematados e decorados con canícelos ademais dalgúns que outros existente na ábsida; o templo cóbrese a dúas augas mediante tella curva dando remate ó mesmo un Agnus Dei. A fachada, refeita en estilo neogótico, resulta interesante polo arco de acceso principal decorado con interesantes capiteis; por riba da porta dispón unha pequena fornela contendo a pequena imaxe do titular da parroquia San Pedro seguida dun moderno reloxo circular. A antiga espadana ou campanario derribouno un raio; ou actual componse de tres ocos apuntados acompañados de sensos chapiteis triangulares ademais dos existentes no frontón, da remate rematando ó conxunto unha pequena cruz de ferro.

O muro sur conserva unha pequena portada de acceso ó templo de tipo románica algo modificada datada na segunda metade do século XII, decorada con mochetas bastante deterioradas. O absceso ó altar maior, é a traveso dun arco triunfal sostido por interesantes capiteis. O retablo maior, de Cornelles Guillermo é de estilo manierista, do ano 1605, traballosamente restaurado no 2017; componse de predela dúas rúas e ático que acocha interesantes tallas presididas por un Crucificado, datado no século XVII, acompañado de interesantes imaxes: Inmaculada Concepción, santa Bárbara, san Lucas evanxelista, san Juan Bautista, tamén do século XVII, san Antonio de Padua e san Blas. Resultan moi destacables as diversas pinturas existentes no retablo, datadas entre os séculos XVII e XVIII, como Anunciación, san Pedro ademais doutras diversas escenas relacionadas ca vida dos evanxelistas; nos retablos laterais, barrocos, aparece unha representación da Sagrada familia, san Sebastián, do século XVII a Virxe das Caldelas, do Rosario, entre outras. Resulta interesante un relevo referente á fuxida a Exipto da Sagrada Familia, de corte popular.