Indignádevos!

Na miña consulta entrou unha nena encantadora ca súa nai. Semellaba moi agobiada, pero eu non acababa de comprender o motivo de consulta. Finalmente sinaloume algo na súa cara:

-Mire, mire que mal!

Confeso que non vin nada. Porfiou:

-Pero non ve que pelos?

Non vin nada máis ca unha pelusiña mínima, certamente normal, e así llo fixen ver. Iso desesperouna e a súa cariña engruñouse de decepción. Algo estábaseme escapando, porque era evidente que estaba anguriada pero eu non acababa de saber por que. Finalmente a nai clarexoume a situación:

-Está moi angustiada porque se pregunta se ela en realidade non será un neno en vez dunha nena.

Non, señores, o tema non ten gracia ningunha. Tranquiliceina, fíxenlle ver que non había razón ningunha prás súas dúbidas e penso que fun eficaz, pero por dentro foime xermolando unha xenreira, unha progresiva indignación que poderedes comprender. O dr. Carlos Arango, psiquiatra, vén de denunciar o boom de mozos que agora din por moda que son trans pero non o son; a ninguén se lle escapa que a razón está, entre outras, nesas actividades extraescolares nas que se promoven nos nenos dúbidas sobre a súa identidade sexual.

Quen foi o adoutriñador que sementou esas dúbidas na miña paciente nunha sesión de “educación para la diversidad”? Quen a manipulou pra que se plantexase se realmente é nena ou neno? Quen foi o irresponsable sacerdote da ideoloxía queer que espallou confusión inútil e infundada na cabeciña de escolantes como ela? Quen foi o incompetente que vende como progreso trapalladas sen base científica? Quen lle metería a anguria no corpo á miña encantadora paciente ca leria de que “hay niños que nacen con vulva”? E quedou tan ancho/a/e, pero que prezo ten a angustia definitivamente infundada da miña meniña?

Que prezo estades pagando vós os pais por tragar cas imposicións dogmáticas destes pregoeiros que venden dogmas como progreso, confusión como liberdade? O prezo é a vida dos vosos fillos, a súa alegría, a súa liberdade. A miña meniña deixou por semanas de xogar cas monecas (esa “lacra de la sociedad machista”) pra deprimirse afundida en preguntas e dúbidas definitivamente innecesarias, estúpidamente inútiles. Esa nena pode ser a túa ou a miña. E ides quedar impasibles? Indignádevos!