O infinito, o depende e o carallo

Miro cara ó infinito, e non vexo nada. Miro máis alá do infinito, e vexo menos. Debe ser que os ollos teñen as súas limitacións ou que a realidade, ás veces, se empeña en agocharse detrás do que temos diante. O esencial, se cadra, non é mirar, senón ver. Porque mirar miramos todos, pero ver xa é outra cousa. Iso si, para ver primeiro hai que mirar, aínda que non sempre abondan os ollos: tamén cómpre poñer algo da cabeza e, sobre todo, non deixar que o pensamento nos estorbe demasiado.

Hoxe toca, unha vez máis, a filosofía barata. Esa que non precisa grandes bibliotecas nin tratados de moitos volumes, porque se constrúe con catro palabras ben colocadas, unha dose de imaxinación e outra de descaro. É aquela na que se lanzan pensamentos ó aire, se adornan opinións, se versifican os sentimentos e se esaxeran as ideas para acabar sen dicir absolutamente nada. Ou, o que é peor, dicindo moito sen que ninguén entenda nada. Ás veces, unha simple palabra pode encerrar todo un tratado filosófico. Por exemplo, o carallo.

O carallo, ademais de ser o patrón espiritual de Galicia, vale para un roto e para un descosido, para unha subida e unha baixada, para o que vai ben e para o que non ten xeito ningún. E por moito que se diga que o galego nunca sabe se sobe ou se baixa, iso non é verdade. Sabe, sabe, o que pasa é que monea os ombreiros e solta un depende, que é unha maneira moi elegante de non dar explicacións. O galego coñece ben a natureza humana e sabe que a xente adoita preguntar máis polo interese que pola curiosidade.

E así seguimos, mirando cara ó infinito sen ver gran cousa, filosofando sen saber moi ben de que falamos. Filosofar sen saber tampouco é tarefa doada, pois algo sempre se sabe. Eu, polo de agora, quedo co depende. E, se a cousa se complica, co carallo.