A insoportable actualidade da mentira

De cando en cando convén dicir algunha verdade para que ao mentir créanche” deixou dito (máis ou menos) o novelista Jules Renard. O meu avó José advertiume cun proverbio antigo de que “coa mentira pódese chegar moi lonxe pero resulta imposible volver”. Estas dúas sentenzas azóutanme cada mañá ao escoitar o devir da actualidade política, onde a mentira instalouse como o perexil en todas as salsas discursivas, especialmente nas do exército da dereita empeñado en usar polémicas para reconquistar o goberno do Estado ao marxe da verdade. Tras a moción de censura, mediante a cal Pedro Sánchez desaloxou a Mariano Rajoy do pazo da Moncloa, o PP empeñouse en tecer unha rede de intolerancia atada con ruído, bulos e falsidades imposibles de enumerar e clasificar. Cada día tento atopar unha verdade para referendar o pensamento do novelista francés pero non o consigo. Vexo, iso si, como desde 2018 avanzan e aceleran facendo bo o proverbio do meu avó.

Aínda que a construción do espello vai por aí, de momento os equipos de Sánchez non foron condenados por ningunhas das sospeitas levantadas por algúns xuíces e certos medios de comunicación.

Vinte e catro horas antes de formar Sánchez o seu primeiro gabinete, os estrategos do PP decidiron convertelo nun goberno ilexítimo presidido por un felón. Un pecado venial se enumeramos canto veu despois contra Sánchez: pequeno ditador, autócrata, activo tóxico, déspota, psicópata, enfermo mental, a min gústame a froita = a fillo de p., sátrapa, matón, corrupto… Hai para editar unha enciclopedia da ferocidade insultante, á cal case sempre a sustenta unha gran mentira. Nestes sete anos non importou quen sexa o líder conservador, por igual tratan de superarse en cada capítulo. O carril é o mesmo. Deixouno Casado e tomouno Feijóo sen que saibamos de certo quen é o verdadeiro maquinista de tan imparable tren. Sabemos, si, a técnica comunicacional empregada. No argot mediático denomínase “do espello”. Isto é, crear un falso estado de opinión semellante ao que padeceu o partido popular en tempos de Rajoy como consecuencia das condenas por corrupción da Gürtel, os escándalos dos equipos de Esperanza Aguirre, as acusacións contra Francisco Camps, a venda de vivendas protexidas de Madrid por Ana Botella, a trama Kitchen, os ministros condenados e encarcerados etc. Aínda que a construción do espello vai por aí, de momento os equipos de Sánchez non foron condenados por ningunhas das sospeitas levantadas por algúns xuíces e certos medios de comunicación. Exceptuando o caso Ábalos e o seu colega Koldo, o resto son teas de araña iluminadas para que brillen. Son o reflexo co que pretenden derrocar a Sánchez colocándoo en paralelo aos suplicios reais que rodearon a M. Rajoy.

Neste proceso da insoportable creación da mentira adoita caerse nas fauces dun dragón insaciable. Cada falsidade pide outra máis grande. Así en días pasados alcanzaron a gloria definitiva ao considerar mafiosos aos gobernos do PSOE e a Pedro Sánchez o seu capo. Cal será a seguinte? O natural sería a moción de censura. Con todo, se Feijóo non foi presidente “porque non quixo”, dificilmente poderá presentala porque non ten programa. Tampouco votos, pero as mocións de censura, como ensina a historia, case nunca se gañan. Hai dous modelos para perdelas. O de Felipe González que lle abriu paso nas seguintes eleccións, ou o de Hernández Mancha que lle franqueou a porta de saída cara á súa casa. Esta segunda infunde temor a don Alberto, superado nas enquisas por Abascal, perdendo credibilidade entre os seus militantes e volvendo á algarabía da rúa que de nada lle serviu contra a amnistía, agora referendada polo Tribunal Constitucional. Imposible volver.