Ese lugar chamado Senado

O artigo 69 (non é unha ironía) da Constitución-78 institúe o Senado como cámara de representación territorial, un espazo das Cortes Xerais absolutamente anacrónico, innecesario e non representativo da realidade habitacional do Estado español. A súa orixe en 1834, como estamento de próceres conservadores, tiña como obxectivo limitar a soberanía popular da cámara baixa dos deputados e evitar posibles revolucións. Non sei se aos pais da Constitución actual moveulles aquel interese histórico ao que a Segunda República puxo fin e que nin sequera resucitou o franquismo. Nós necesitamos chegar á XV Lexislatura da democracia para reencarnar os postulados do Senado decimonónico, repoñer a cambadela conservadora ao progreso do país e convertelo en ariete partidista de oposición ao poder executivo.

Neste medio século, ese lugar chamado Senado veu sendo considerado un cemiterio de elefantes, un premio de prexubilación política, un complemento económico e case sempre un espazo opaco para a cidadanía. Sempre se tivo clara a súa absurda representatividade na que as provincias menos poboadas como Soria, Ávila ou Teruel teñen dereito aos mesmos catro representantes que as máis poboadas como Madrid, Barcelona ou Valencia. A esta falta de democracia representativa únese a insólita capacidade que lle outorga a lei para mangonear o famoso artigo 155 e designar representantes no Tribunal Constitucional, no Consello do Poder Xudicial, no Tribunal de Contas e outros de menor rango. Aínda así, ata a recentemente clausurada lexislatura, na que o PP utilizou a súa maioría absoluta como Perico pola súa casa, ninguén tivo maior interese por acaparar escanos senatoriais nin rachar as regras do xogo. Un fenómeno que parece crucial na presente convocatoria para evitar os espectáculos vividos no organismo desde 2023.

A filosofía demostrada polo PP manexando espuriamente o Senado é para a esquerda unha mostra do que pode acontecer no futuro baixo a unión todopoderosa das dúas dereitas.

A primeira foto da Cámara Alta daquel ano quedou na historia. Feijóo, nada máis decidir non ser presidente de España, subiuse á presidencia do Senado, fronte a todos os seus senadores sentados en abano, para certificar que alí residía o seu poder institucional. Desde ese momento, o lugar espertou do ostracismo intentando superar a presenza do Parlamento nos medios de comunicación, citando a ministros aos seus plenos e creando sete inútiles comisións de investigación para desgastar ao Goberno de Sánchez coa escusa de fiscalizalo, ata o extremo de que a sétima contra a RTVE, creada en abril do ano 26 non se chegou a reunir pero abonou máis de 74.000 euros extras sobre os seus soldos aos principais integrantes da mesma, isto é, sen ir traballar nun período no que as dereitas clamaban na prensa contra o absentismo laboral. A filosofía demostrada polo PP manexando espuriamente o Senado é para a esquerda unha mostra do que pode acontecer no futuro baixo a unión todopoderosa das dúas dereitas.

Na actual campaña, a socialdemocracia e algunhas esquerdas á súa esquerda lanzáronse a romper a entelequia que representa o Senado, un bo precedente a pesar da gaiola de grilos que presenciamos. Ao tempo, PP e Vox confirmaron a súa irmandade sen caretas co que o bipartidismo do pasado volve polos seus foros. Con todo, aconteza o que aconteza pola vontade da decisión da cidadanía nas urnas, esta bomba de reloxería residente no Senado é unha nova voz de alarma democrática chamando a reformar a Constitución de 1978, obsoleta en moitos dos seus artigos, entre eles a visión machista da monarquía e a inutilidade dese lugar chamado Senado.