En xexún

En primeiro lugar, a miña desculpa ós que seguen, a través de La Región, esta sección de diálogo semanal con anxo Atheán. Faltei á cita, o pasado sábado, por motivos de saúde. Confeso que non teño a capacidade do meu querido e sempre lembrado Carlos Casares. Il, a pesar das circunstancias máis incribles ou adversas, sempre cumpría coa súa Marxe. Tamén é certo que o autor de Ilustrísima lograba contar cunha poutada de caracteres, o que a outros nos leva un maior espazo. En fin, habelencias dos grandes. E non o digo por fachenda, senón por ter coñecido a enorme curiosidade do Casares. Estou case seguro do seu interese por Atheán.

O conto é que permanecín uns cantos días ingresado nun céntrico sanatorio ourensán. E, como vostedes imaxinarán, o anxo foi dos amigos que me visitaron. Mais comecemos por onde se empezan os cestos.

Acordaramos xantar xuntos en Ourense o mesmo día do meu incidente. O Atheán corpóreo é comellón, servidor é o pagano. Non fixo falla anular a cita. Non debemos esquecer que o anxo ten abondos poderes e non poucos recursos divinos para decatarse das cousas, mesmo das máis cotiáns.

O chocante para nós, coitados mortais, son os seus horarios. Tal foi así que decidiu presentarse na habitación do centro médico onde estiven ingresado, pasadas as doce da noite. Nese momento no que cesa o trasfego de enfermeiras, auxiliares e todo tipo de sanitarios, agás as persoas de garda. É a hora na que os doentes se revolven no leito zaminando. Aínda máis os conectados a ese artefacto metálico móbil ó que chaman árbore e co que tiven que loitar. Curiosa denominación para un feo poste que sostén plásticos de soro, un tras outro, e de dispensadores de medicación directa á vea; os pitufos. Así nomeados, penso, por seren máis pequerrechos e tamén pendurados do revés.

Co que non contaba eu, cando intentaba dar coa postura imposible, enleado en varios condutos que remataban nas tres vías que me abriran, unha en cada brazo e outra nunha mau, era co anxo.

Nun tris, a semipenumbra encheuse de luz celestial. Alí estaba, co seu simpático medio sorriso, a ollada serea e apracible, levitando a catro cuartas do chau e movendo as ás con lene elegancia. Era Atheán. Pareceume máis novo e máis branco... Tráioche a paz que tanto che cómpre, dixo, apenas besbexando, Sentou na butaca e púxose a falar. Saben vostedes de que? Pois do maná. O milagroso e providencial alimento co que os israelitas se mantiveron durante corenta anos no deserto. O trigo do ceo, chamoulle il, o pan dos anxos. E así botou un bo pouco leriando sobre un sustento oculto no ceo, só reservado para os xustos. Éche o pan de Deus, meu amigo, a eucaristía, o verdadeiro maná que mata a fame e apaga a sede...

Confeso que recibín o seu monólogo con fastío e carraxe. Pasara eu aquil día do máis estrito xaxún á dieta líquida; unha pouca auga chirle e morna con desaborido e afastado sabor a algo, non exactamente a polo. E ven este carallo, dixen para min, a gabarme o ditoso maná! Púxenlle mala cara e vireime de costas. Ergueuse Atheán e aloumiñoume nun ombreiro. Enténdote, mañá volvo incorpóreo, anunciou, e tratamos outro tema. Estanos prohibido consolar enfermos con forma humana, pero prométoche que cando cures acepto o convite para comermos un cocido, como deus manda, en Lalín.

Aínda me enrabechou máis. Co conto de que non pode manexar cartos, autoinvítase e nunca paga.