Na luz do teu pentagrama

Pasearei contigo, mestra, voando entre notas brancas, negras, silencios, entre sons acompasados de armonías presentidas, cal sereas así tan vagabundas...

Seremos compás errante, voz salvaxe e fuxitiva no pentagrama do teu mar, Luisa Villalta.

Caracolas que xogan entre escumas, rítmicas ondas seducidas que escoitan o latexo do océano en cada pinga de sal.

Llevabas o teu violino e o atril, o libro de poemas e a rosa dos ventos ó concerto.

O gran concerto expansivo, cósmico e abisal onde as musas provocan os eclipses.

Alí onde a lúa e as constelacións xiran na galaxia dos teus ollos e no teu lombo repousa anxelical, en leito morno, o arco, a corda e o mastro do navío que non volve...

Pulsaba o mar do teu corazón cada latexo... un do, un la, un si bemol atormentado.

“O outro lado da música a poesía” solta o vento a súa oración.

Somos náufragos, Luisa, mais hai faros entre a néboa que aínda deixan ver estelas corredoiras onde “soñarnos libres” e papiros no astral nos que algún poeta escribe aquel teu rebulir.

E “arde todo o universo na luz do teu solpor”.