Marila Abad, a mestra inspiradora

Ten alma de nena e corazón de mamá. Ollos de cirurxana e sorriso co mel da alegría. Marila é a mestra que todos quixeramos ter. A profe de mates que achega ós alumnos ó ventre máis profundo da palabra e anímaos a saborear a poesía. A educadora que acompaña nas dificultades e vicisitudes dos nenos e adolescentes. A dama das camelias que adorna calquera acto co brillo das flores e coa súa presenza. A que axuda coa acción, coa obra, coa foto e coa sensata aportación. A que ampara dende un silencio cómplice, onde observa e analiza para non dar pasos en falso nin ofender a ninguén.

“La palabra precisa, la sonrisa perfecta”, di a canción. Asi é esta muller polifacética, mestra de Cisneros que agora se xubila, imprescindible na filatelia, inseparable de Nós, Xente do Redor, acompañante excepcional de grandes nomes que xamais contará... Sempre que a chamas, está. E se non a chamas, tamén. Pois xa che viu no mirar que precisas motivación, viu o teu paso triste que precisa unha man que o anime. Viu a túa soedade aínda na multitude.

É un ser admirable, cun sorriso luminoso. A mestra de vocación. Alma de nena eterna, corazón de madraza. Ollos que traspasan cores e bandeiras e insondan o invisible, esa dimensión que só os grandes -humildes- sabios saben explorar.

Coa súa vara de zahorí indicarache onde nace a auga, esa que te rega a ti e ós demais. Pero cando te poñas a encher a xarra e queiras compartila, axiña contará, para ensalzarte, que saciar a sede do grupo foi cousa túa, mentres lle chisca o ollo a curuxa que canta cada noite para ela mentres danzan as camelias no xardín de estrelas.