Mestre Acisclo

Coñecín a Acisclo hai moitos anos, a principios da década de 1980, en plena ebulición dunha democracia recén estreada. El é doutra xeración, cun frutífero camiño que garda na mochila. Falábamos no barrio de Viños, de cando en vez pero con devagar. Fascinábame a súa obra, na que entón predominaba a terracota con barros claros mediterráneos e formas dinámicas onde as pezas, dotadas de movemento, parecían danzar no sitio. Vía nelas un alarde espacial, outorgándolle a capacidade de engadir unha cuarta dimensión a cada figura. E como non, o xogo de texturas. En poucos centímetros, a superficie de cada peza mudaba de súpeto. Era un ritmo frenético na que as fisionomías lisas, suaves, interrompíanse con rizos e rabuñaduras que evitaban o tedio da previsibilidade, toda unha declaración de guerra aberta contra a monotonía. De súpeto, nese mar que alterna calmas e tempestades, aparecían formas humanas. Fascinábanme os rostros femininos, as súas queridas Ninfas, que emerxían á superficie por arte de maxia. Era o xogo de contrastes máis plácido que nunca houbera visto, cunha serenidade asombrosa. Como o combate entre a tensión creadora e a serenidade nacida desa certeza que só da a técnica depurada, decantada no buqué do tempo. Como é Acisclo. Quen me coñece sabe que sempre o imaxino vestido con hábito franciscano e calzando sandalias, por moito que con frecuencia apareza con americana e elegantes fulares nos actos solemnes da Real Academia Galega de Belas Artes -a RAGBA- ou inaugurando exposicións.

Acisclo reinterpreta Mateo dende o seu facer, atesourando con respecto a escultura inicial, o significado prístino

Nas longas conversas contábame que en soños traballou nos obradoiros de Fidias, de Gregorio Fernández e -esbozando un sorriso de trasno bondadoso que lle iluminaba a cara- no do Mestre Mateo, de quen aprendeu a esculpir Galicia, estivese onde estivese Acisclo traballando ou independentemente do material que utilizase en cada ocasión. O 24 de febreiro, inaugurábase a exposición “Acisclo Manzano. Bosquexos para Mateo”, no edificio do Museo das Peregrinacións da cidade compostelá. Promovida e financiada pola Consellería de Cultura, Lingua e Xuventude da Xunta de Galicia e magnificamente comisariada por Manoel Carrete. Durante catro meses a antiga cámara acoirazada do antano Banco de España -actual edificio do Museo das Peregrinacións- transfórmase nun novo Pórtico da Gloria. Alí, acompañados pola impoñente representación do apóstolo, aparecen os vinte e catro anciáns músicos da Apocalipse, os profetas, os mártires, Adán e Eva, os evanxelistas, os anxos e os apóstolos. Incluso as columnas coas improntas dos dedos que deixaron incontables peregrinos reclamados por este centro de peregrinación do fin do mundo.

Acisclo reinterpreta Mateo dende o seu facer, atesourando con respecto a escultura inicial, o significado prístino, pero tamizando as formas e simboloxía orixinais coa linguaxe contemporánea, como dicía Carrete, case deconstruíndoas. Así narra Acisclo, quen de si mesmo di que fala a través da escultura, esta inmensa obra de Mateo, finalizada o día 1 de abril de 1188, como reza a inscrición dos linteis do pórtico. Foi a data elixida pola RAGBA para celebrar o Día das Artes de Galicia, efeméride iniciada en 2015 precisamente coa figura do Mestre Mateo. Acisclo entra en comuñón co seu mestre do mundo onírico. É unha boa ocasión para contemplar unha das creacións máis íntimas do escultor ourensán. Comprobarán como a súa etapa de aprendizaxe no taller de Mateo non foi un soño.