Nin máis nin menos!

Eles, os que andan na acción permanente, tampouco o entenden. Non entenden nada, non saben cal é a razón para que os outros mintan e eles tampouco saben o que fan. Mentir, segundo o dicionario da RAG, “é dicir cousas que se sabe que non son verdade” ou “deixar ver algo que non é certo”. Os mentiráns son persoas embusteiras, que pretenden amañar, sen amañar nada, agrandando a desfeita e o descrédito.

Se miramos para os políticos, eles pensan que non. Fían da rendibilidade da trola e andan coa alburgada, como se os outros fosen parvos ou panocos dispostos a “comulgar con rodas de muíño”. A verdade! A verdade vai parella á realidade e non debemos esquecer que F. Nietzsche sinalaba que “soamente mediante o esquecemento pode o home algunha vez chegar a imaxinarse que está en posesión dunha verdade”.

Agardando estamos, pensando na desmemoria, mirando para a realidade cambiante, naufragando no mar transitado polos barcos, transatlánticos e grandes (ou grandísimos) iates de vela ou de motor. Agardando seguimos, e seguiremos, ata saber se é verdade ou mentira o que nos contan. Queremos indagar nas distintas correntes filosóficas e saber se a verdade pode ser mentira e se a mentira pode ser verdade. Quen sabe?

É certo que moitos queren a verdade cando lles parece conveniente, cando poden agarrarse a ela para defender os seus principios e, se é o caso, as súas propiedades e as dos amigos. E a mentira? Para que queren a mentira? Para o mesmo, para a súa defensa, a dos seus e a dos seus intereses. Iso si, todos saben, e vostedes tamén, que se pilla antes a un mentirán que a un coxo”.

Parece que a verdade e a mentira son ferramentas que amparan as ilusións das persoas, esas ilusións necesarias para vivir, para andar e para volver. Sería conveniente preguntar aos mentireiros, consultar nas alturas e pescudar nos arredores. Para que a verdade sexa verdade, hai que crer nela, respectar ao que se di e a quen o di.

Non estaría mal pensar que, como di aquel proverbio xudeu, coa mentira vaise lonxe, pero camiñas sen a esperanza de retorno. Xa o dicía Celso Emilio Ferreiro, “Camiñan ao meu rente moitos homes… e coma un irmáu che falo”. Aí seguimos, a Tía Manuela, como Bertolt Brecht, quere defender a verdade, aínda que sexa cun fero ataque. Nin máis nin menos!