O viño de Pepucho

Cando o viño se vendía a granel e se despachaba en cuncas de porcelana branca, a unidade de medida era a chiquita que viña sendo una fracción indeterminada do cuartillo. O sistema métrico internacional tardaría en entrar no mundo do viño, e aínda hoxe perviven as olas e moios con litros e hectolitros.

José González, o Pepucho, reinventou o negocio paterno pasando de comercializar os xamóns en pezas a vendelo en lonchas, tan finas que mesmo parecían cortadas con raio láser, e tan exquisitas que pronto, o Mesón do Xamón do Carballiño, converteuse nun referente deste suculento manxar. Cambiou a xerra de porcelana pola botella e a cunca polo vaso acristalado que permitía tamén gozar coa vista da transparencia, limpidez e brillantez dos brancos do Ribeiro.

O seu oficio de hostaleiro quedaría en mans da familia que se encargarían de manter o listón ben alto no negocio

Coa valentía emprendedora que o caracterizou, deu outro paso arriscado, pero decidido: poñer a dispor da clientela, un “Branco Especial” que vendía exactamente polo triplo do prezo do branco “corrente”. Quen vai pagar a chiquita a prezo de tres, nunha vila que bebía cantidades navegables de Ribeiro, preguntabamos inxenuos os que andabamos de bares, sen pensar por un momento do éxito comercial que pronto acadou, e que lle permitiría lanzarse a elaborar o seu propio viño. Nos anos oitenta compra a antiga Casa Grande de Lalón en Gomariz (Leiro) construída no ano 1204, e que foi propiedade do convento de Allariz, onde inicia un arduo e custoso proceso de reestruturación, incorporando as castes que lle permitiran seguir a elaborar ese “Branco Especial”: treixadura, albariño, torrontés e loureira. O seu oficio de hostaleiro quedaría en mans da familia que se encargarían de manter o listón ben alto no negocio, mentres o Pepucho acabaría dedicándose case en exclusiva á viña e a adega con verdadeira paixón.

O seguinte paso era etiquetar os seus viños: O “Viño do Pepucho” pasou a denominarse “Pazo Lalón” e a converterse na marca de referencia familiar, introducíndose en mercados esixentes e acadando varios premios en distintos certames, catalogado en 2020 como o Mellor Branco de Galicia. Hoxe continúa a saga familiar con outras extraordinarias elaboracións como o exquisito “Eduardo Bravo”.

A Asociación Álvaro das Casas ben de concederlle os Premios Bacelos de Prata a Adega Pazo Lalón, xunto coa prestixiosa marca de iogures Kalekoi de Rodeiro. En ambos casos, por facer o etiquetado e dispoñer da páxina web en galego. Por que ademais de ter un bo produto, a etiqueta indica que tanto dentro como fora do envase hai país. Cuestión de autoestima. Desde a Irmandade Galega de Agroalimentarios e Adegueiros (Irgade), os nosos parabéns.