Odio no ollar e no falar

Non sei se o fan para dar a nota e así saír nos medios, ou se o fan seguindo o mandato dos seus xefes políticos. O certo é que as intervencións desta xente chama e moito a atención. Non argumentan, non falan con normalidade. Pola contra, berran e xesticulan facendo que, coa súa pregunta, a institución se alporice e os da súa bancada, como se fosen zombis, aplaudan e peten nos escanos para quentar máis o panorama. Vamos, todo un circo que desvirtúa a institución na que debera reinar a palabra argumentada e serena e mantela fóra do berro e do chalaneo circense.

Xa non hai parlamentarios brillantes de oratoria fluída, xente que dicía con educación e moita elegancia cousas serias sen empregar o berro chocalleiro destes representantes actuais que falan igual que se estiveran nunha taberna onde reina o discurso esaxerando que sementa tensión social. Ben sei que, ás veces, hai máis educación nalgunhas tabernas que nesa institución pública que son o Senado ou o Congreso. Por desgracia xa non está o sr. Roca nin Rubalcaba e outros para falar sen estridencias, sen berros e propoñer cousas serias. Tampouco está o sr. Esteban e outros que critican ó Goberno e reclaman cousas, pero tamén fan aportacións sensatas que axudan a construír unha sociedade mellor.

Estamos no tempo dun novo parlamentarismo onde os xestos valen máis cas palabras; nun lugar onde non hai propostas nin se discute sosegadamente cal é a mellor opción para a xente e o país. As imaxes que reflicten os medios do que alí acontece, ás veces meten medo. Hai deputados e deputadas que soamente con verlle o xesto da súa faciana xa nos meten susto no corpo. Caras cheas de odio, preguntas e xestos que arrepían. Iso é o que temos hoxe nalgúns parlamentos onde están os que nos teñen que representar.

Corren tempos onde o desexo de estar e aparecer nos medios prima por riba da cordura e da educación

Hai uns días, nesta provincia sen mar, neste Ourense onde todo esta por chegar, que fomos noticia a nivel de estado por unha dobre causa. A deputada do espray e o da voda de Gomesende. Mirade por onde unha poboación perdida nesta provincia comezou a ser coñecida e ubicada no mapa: Gomesende. Dúas cuestións: un enlace de comenencia din uns, e outros falan dun espectáculo impresentabel. Pois o da voda tirándose pratos uns ós outros deu moito xogo na prensa. E polo outro, a vehemente señora Vázquez foi noticia por levar o bote defensivo e ensinalo no Congreso para facerlle unha pregunta ó sr. Marlasca. Logo, de chamarlle a atención a presidenta, dixo que estaba baleiro cando non era verdade. Sendo un chisco sensatos puido facer a mesma pregunta sen berrar e sen levar un trebello e exhibilo.

Mais corren tempos onde o desexo de estar e aparecer nos medios prima por riba da cordura e da educación. A banalización da política é un feito evidente. Deputados e deputadas que levan máis de vinte anos no Congreso e que votaron contra todos os avances sociais, como é o caso desta señora, e que agora queren aparecer como xente seria para logo andar a predicar polas cadeas de televisión que lle son afíns é o que hoxe temos, é o que hoxe vende. Si, votou contra a suba das pensións e a mellora do soldo base, e ademais nada ten que presentar, pois nada salientabel fixo a prol desta provincia durante tantos mandatos, e agora aparece nos medios do Estado dando a nota e facéndose a raíña do exabrupto e do esperpento.

Pena me dá que Ourense sexa noticia por estas cuestións que avergoñan a milleiros de cidadáns. Vivimos no tempo do insulto, da comedia bufa. E esa maneira de facer na política estase estendendo a todos os niveis da vida cotián. A esta cidade non lle chega co que acontece nos plenos do Concello, senon que ten que aparecer unha señora berrando nunha institución pública e tamén o asunto da voda máis esperpéntica que poderíamos maxinar.

Eu, a esta xente que fala con tanta vehemencia e que respira odio na mirada, a esas persoas recomendaríalles que tomaran algo para calmarse e para que vexan que a sociedade quere vivir en paz sen escoitar tantas barbaridades e ver tanto teatro bufo que non aporta nada positivo e nos leva ó enfrontamento social.