Os ollos de Noelia

Ao ver os ollos de Noelia na súa derradeira entrevista penso nas súa dores acumuladas. Penso nos mozos que a violaron e como aquelo que para eles foi unha esmorga, unha brincadeira, que “non era para tanto”, foi para ela un chanzo decisivo do camiño ao final.

Sen dúbida, cadaquén é dono das súas decisións, pero non podemos pechar os ollos á nosa responsabilidade colectiva en dramas como o de Noelia. Que valores estamos asentando, que trivializan entre os nosos mozos o asalto sexual? Os ollos de Noelia falan de soedade, de desintegración do derradeiro recuncho de protección, o da familia, de desesperanza, de escepticismo cara ao mundo. Que familias e que valores estamos a construír, que deixan indefensos a mozos como ela? Noelia tivo un percorrido vital no que cadaquén puxo feridas ou apertas, pero o resultado final é tamén o noso fracaso colectivo.

Algúns din que a razón principal para ela quereren morrer foron as súas dores físicas, pero calisquera que a escoite entenderá ben clariño que foron as súas dores da alma

Penso nos pais de Noelia. Hai que ter o corazón como un croio para non sentir a súa dor até os miolos e non comprender o berro desesperado do pai pedindo até as derradeiras instancias vida para a súa filla. Pero non hai problema; resolvémolo cos tics ideolóxicos que sentencian que o pai é un intolerante apoiado por unha organización ultracatólica que se opón ao progreso, un progreso que nos leva a ter cada vez máis violacións en manada, máis suicidios nos nosos mozos e un futuro para eles tan hedonista como baldeiro.

Algúns din que a razón principal para ela quereren morrer foron as súas dores físicas, pero calisquera que a escoite entenderá ben clariño que foron as súas dores da alma, da soedade, da liquidación de metas. Os ollos de Noelia, os seus ollos grandes i escuros, falan do noso fracaso colectivo para protexela da insensibilidade, do egocentrismo e das agresións. Fracasamos ao non poñer luz nos seus ollos, acougo no noso colo e metas no seu camiño. Pero nesta sociedade avanzada está prohibido falar de culpa e tapamos a vida de Noelia cunha inxección letal con anestésicos. E a nosa anestesiada conciencia tranquilizámola ca irresponsable e feliz convicción de que todo está ben, que somos tan progresistas que respectamos escrupulosamente a liberdade de Noelia concedéndolle o exercicio da autodeterminación para irse e desaparecer. Bravo.