Ourense mete medo...

Hai uns días un anuncio, ou sexa publicidade do Concello, dicía que “Ourense mete medo...” referíndose á festa do Halloween. Pretendía animar a vivir esa festa que os ianquis lanzaron e que nós acollemos como meros comparsas con moito ánimo chocalleiro. Mais todos sabemos que no fondo non é nada máis ca troula no día que antano lle chamabamos o de Todos os Santos. Nada teño contra esa festa e menos contra o tradicional San Martiño que debera ser potenciado. Aínda que prefiro que no canto de Halloween se lle chame Samaín modificando algunhas cousas que asemellan a un entroido moi descafeinado.

Onde vivo a Asociación veciñal celebrou o Samaín tendo como obxectivo os rapaces dunha maneira moi creativa e distinta a da troula pola troula. Ben sei que os que hoxe mandan no Concello teñen como obxectivo único divertir a rapazada, os mozos e ós maiores. Hai que entreter á xente pra que non pensen no acontecer, no día a día. Obxectivo: que todo o que fai, mellor o que non fai o goberno desta cidade, pase desapercibido e ninguén reivindique, reclame nin pense en nada máis que andar de festa. Vamos, que todo na vida ten que ser festa rachada. E pra que o asunto tivera máis dimensión, o primeiro que se fixo foi cortar a arteria principal desta urbe e chantar no medio da rúa un escenario para o que decibelio festivo deleitara as masas sedentas de festa con moito estrondo. Polo que o servizo de autobuses urbanos, que anda medio atrapallado, fora por lugares distintos ós habituais, deixando ós cidadáns tirados e case sen previo aviso.

Ocorrencias que xa comezan a ser habituais e que sinalan que, nesta Auria, nada importan os grandes asuntos que esperan parados sen viso de que se afronten a curto prazo. Polo que pouco, ou mellor nada, se sabe de cando se porá a camiñar a Praza de Abastos na que tanto os praceiros como o Concello andan na disputa por non sei por que asuntos, e mentres a Alameda segue pechada para os ourensás. Tampouco se sabe nada de cando a Piscina das Burgas estará chea de auga, mentres os turistas que nos visitan a ven seca, como se fora un xoguete escachado. O mesmo camiño levan as concesións que están en precario cun custe moi importante para o erario público.

E como isto non ten remedio á curto prazo, e semella que vai pra largo, socialicemos facendo o magosto en familia, ou entre veciños.

Mais eso nada importa. Non hai xestión. O importante non importa, agora manda o secundario. Pola contra sabemos de que algún grupo da oposición apoiou unha modificación de creto para que Jácome respire e siga daquela maneira mal gobernando. Moitos ourensáns quixeramos saber a cambio de que os do PSOE lle dan osíxeno a este alcalde? Iso é un segredo ou un agasallo? O certo é que neste Ourense a anormalidade tomou corpo de rutina sen que ninguén diga ren nin tampouco proteste. Que lle imos facer. Non somos capaces de superar o balbordo de barra de bar ou a crítica dentro do autobús. Neses lugares esbardallamos a reo, mais logo despois de desafogar, seguimos aturando aquelo polo que protestamos. Con todo o dito, a día de hoxe, soamente un grupo da oposición mantén a coherencia dentro do Concello e pide contas e explicacións que nunca chegan. Polo que temos un goberno que fai da escuridade o seu método de traballo.

Dixen ó comenzo que Ourense mete medo e direi en que me apoio. Primeiro en que nada do máis importante se afronta nin polo Concello nin pola Xunta que tamén sempre pon banalidades e festas na TVG. E así lle vai de audiencia. Ah, esquecíame: nesta cidade imos ter un canódromo antes de que funcione a Praza de abastos número un. Tamén temos unha estrutura de ferro moi alta tapando unha fermosa fonte. O importante é aparentar poderío. Cuestión que di moito dos dous gobernos e dos deputados populares que temos en Compostela `pois pra esta cidade veñen as migallas e ningunha obra importante. E como isto non ten remedio á curto prazo, e semella que vai pra largo, socialicemos facendo o magosto en familia, ou entre veciños. En Agromadas e na Asociación de Veciños San Breixo así se fai dende hai moitos anos, e por riba das discrepancias e ideoloxías apuntalamos a comunidade e fuximos dos antagonismos que xa abonda co que vemos todos os días na política.