O peor non é a pantalla

A influencia das pantallas nas nosas vidas é imparable. Dende que, na última década do século XIX, os irmáns Auguste e Louis Lumière poñen en marcha o cinematógrafo, unha caixa de madeira cun obxectivo e unha película perforada de 35 milímetros, que permitía gravar e proxectar imaxes en movemento. A pantalla non parou de entremeterse na vida diaria das persoas, dos grupos, das parellas e das familias.

Nesa mesma década proxéctase en París a película “Salida de la fábrica Lumière”, un documental no que se mostra a saída dos empregados da fábrica dos irmáns Lumière, unha fábrica situada en Lyon, na que se producían aparellos fotográficos.

Despois das enormes pantallas de tea, aparece a televisión, mecánica e electrónica. Varios dos lectores, dos de máis idade, acordaranse ben da primeira televisión que viron. O señor Manuel do Nazario sorprendía á veciñanza da súa aldea preguntando se elas, as persoas que se vían na televisión, poderían vernos a nos? Quen sabe, respondía a súa muller, unha dona costureira, amante de falar baixiño para non ser escoitada lonxe da casa.

Foi un enorme avance, aquela tecnoloxía de tubo de raios catódicos puxo ao cine e ao entretemento na cociña de cada casa

Era outra cousa, a televisión era outra cousa. Uns tíñana na casa e outros ían vela a onde a había. Os nenos da escola, coa mestra, á casa do cura, mesmamente. Era curiosa a situación, os rapaces e rapazas xogaban entre si nas corredoiras e nos currais dos veciños do cura, mentres don José e a mestra vían a nova televisión no cuarto onde estaba. Ao volver á casa, as nais querían saber, pero os escolares non contaban nada.

Foi un enorme avance, aquela tecnoloxía de tubo de raios catódicos puxo ao cine e ao entretemento na cociña de cada casa. En moitos casos, tamén no salón e no cuarto de durmir. E, xa pasados os anos sesenta, achégase con forza a computadora, “aparello electrónico cunha memoria de gran capacidade, que realiza con moita rapidez operacións de cálculo, clasificación etc., para as cales está programada”. Xa a finais da década dos setenta aparecen monitores para computadoras persoais, con grande resolución e pantallas de mil cores.

O negocio non se para. Aparecen as pantallas planas, interactivas, lixeiras e móbiles e niso anda a xente, cos ollos na pantalla, sempre. Pero, como di a Tía Manuela, “o peor non é a pantalla, é o que se pode ver nela”.