A pequena milagre de Xantar

Coma se se tratase dun ritual máis dos contemplados dentro do amplo abano de eventos que interiorizo coa bitola de prioritarios por mor da miña actividade profesional, a pasada fin de semana visitei unha nova edición da “Feira Internacional de Turismo Gastronómico” celebrada en Ourense. Porén, acudir a Xantar non só constitúe para min unha cita laboral ineludíbel con esa fiestra galega e ourensá aberta ó resto do mundo, senón que -por unha fonda convicción persoal-, representa moito máis: forma parte desa sorte de gramática vital ou código interior cos que me identifico e que adoito utilizar de xeito continuo e pleno. Asemade, esa visita anual substancia o meu sincero agradecemento como galego por un traballo incesante de semente da nosa personalidade diferenciada, senlleira e ancestral –neste caso, no eido alimentario- que este ano deu conta do seu viséximo sexto capítulo. Neste sentido, cómpre que principie felicitando a un equipo humano que, liderado por Rogelio Martínez, foi quen de agasallarnos cunha nova edición.

Como consecuencia directa e prístina desta efeméride, penso que a historia nos coloca diante dun fito que evidencia, ano a ano, a consolidación desta feira internacional como un dos eventos decanos dentro do conglomerado de accións que desenvolven a política de promoción institucional desa Galicia Calidade da que todos estamos cada día máis orgullosos e coa que nos sentimos totalmente autoidentificados. Expresado dun modo non tan metafórico coma puidese parecer, coido que Xantar obra esa pequena milagre anual de converter tanto á gastronomía coma ó turismo ligado a ela en ferramentas identitarias, económicas e mesmo diplomáticas que non só favorecen unha convivencia en paz e equilibrio entre a tradición e a modernidade galegas, senón que posibilitan unha coexistencia natural dos nosos tempos pasados e presentes; e a través da milagre desa convivencia, é quen de contribuír á construción do relato dun país pequeno en dimensións pero inmenso en riqueza, á debulla-la narración dun suxeito cultural e vital que dialoga en pé de igualdade co resto do mundo desde a súa autenticidade.

Ó mesmo tempo, amósanos o resultado de todo o esforzo inxente que desde esta nacionalidade histórica -este Finis terrae das sensacións derivadas dunha manchea de recendos e sabores-, se está a facer por nos colocar no centro do mapa económico mundial

Como apuntaba ó inicio do texto, levo anos acudindo a contemplar este escaparate da produción agroalimentaria da nosa terra que a Fundación Feiras e Exposicións de Ourense, “Expourense”, nos ofrece cando chega o tempo do outono, ese momento galego que expresa o seu esplendor entre a vendima e a castañeira, dito en verbas de don Ramón Otero Pedrayo. Ó mesmo tempo, amósanos o resultado de todo o esforzo inxente que desde esta nacionalidade histórica -este Finis terrae das sensacións derivadas dunha manchea de recendos e sabores-, se está a facer por nos colocar no centro do mapa económico mundial, demostrando que a condición de extremo xeográfico, lonxe de ser un límite, pode erixirse na plataforma máis acaída para a proxección internacional dunha singularidade que desafía con decisión á uniformización derivada da globalización.

A este respecto, teño dito nalgunha ocasión que nesta aldea global na que vivimos e na que os intercambios de ideas, de datos, de mercadorías e de persoas, operan a velocidades de verdadeiro vertixe -velocidades que dificultan a diferenciación e nos afunden paseniño nun mar de homoxeneidade-, ben está que exista unha sorte de escenario dende o que poidamos reivindicar con firmeza que o pequeno segue a ser fermoso, como dicía E. F. Schumacher. Por que, penso eu que é precisamente nesta partida -a do small is beautiful-, onde o país galego, como territorio con selo de calidade, pode saír a competir con tódalas garantías sen ter que nega-lo seu tamaño, só afirmando a súa sinxeleza e peculiaridade como vantaxes competitivas.