A pesada mochila de Feijóo

Despois de tres anos de liderado, Alberto Núñez Feijoo non conseguiu ningún dos obxectivos que lle levaron en 2022 á presidencia do PP en Sevilla. Nin logrou controlar as claves do partido nin alcanzou a presidencia do Goberno. Aínda peor, a desnortada oposición exercida nas Cortes Xerais pon de manifesto a súa evidente falta de criterios ideolóxicos e programáticos, ademais da perigosa dependencia de poderes fácticos, xurídicos, económicos e mediáticos. Este cúmulo de circunstancias no seo do PP xerou descontentos, acelerou correntes contrarias ás súas maneiras de actuar e, sobre todo, críticas contra o equipo de dirección que capitanea. As crecentes presións internas obrigáronlle a convocar un congreso nacional para o mes de xullo que non tiña nos seus cálculos. Unha convención, di, para armar ao partido ante un posible adianto electoral á volta das vacacións do verán. Hipótese que vén pedindo sen resultado desde que sentou na bancada da oposición. Unha vez máis, pérdese no lamazal da España do caos que imaxina, fronte á España real que descoñece.

Teno cru se a súa esperanza sigue a depender da vontade de Sánchez para convocar eleccións anticipadas

Case todos os mércores teño o mal costume de escoitar e ver as sesións de control ao Goberno no Parlamento, transmitidas en directo por TVE e algunhas emisoras de radio. Nos últimos meses o PSOE decidiu tomar as armas dialécticas de loita e cada unha das convocatorias foron converténdose en episodios de control ao labor de oposición de Feijóo, ás súas contradicións e faltas de criterios máis aló das frases feitas para manxar dos medios e chascarrillos para barras de tabernas. Antes era habitual ver as continuas risas dos personaxes máis inmediatos ao líder: Gamarra, Tellado, Bendodo… Desde Semana Santa caeron as alegrías e as caras serias amosan as súas contrariedades fronte aos golpes incisivos de Sánchez, Montero, Puente, Bolaños e López. Os socialistas botaron man das hemerotecas e arquivos para rebater os continuos ataques (por presuntas corruptelas, bulos, suposicións) á marxe da pura xestión gobernamental, practicamente desaparecida da palestra. Tamén observei unha curiosa situación nas bancadas conservadoras, a ausencia de parlamentarios cuxos asentos se enchen con senadores para evitar a imaxe de absentismo de tales personaxes. Valería a pena estudar semellante circunstancia.

De todos os xeitos, Feijóo está moi incómodo como opositor. Algúns mércores a súa cara reflicte fastío e impotencia. Aspectos anímicos propios de quen leva ás súas costas unha pesada mochila. Como criticar no PSOE a corrupción baixo a árbore da Gürtel, ou a política económica á sombra de Rato e Bárcenas, ou a falta de transparencia tras apoiar a Mazón, ou o desconcerto corrupto de Ábalos tendo aos vicepresidentes de Esperanza Aguirre no cárcere, ou os segredos de wasap coa lea do noivo de Ayuso flotando no ambiente, ou as presuntas mentiras de Sánchez co currículo de Aznar aberto sobre a mesa, ou a hipotética utilización das institucións despois de presidir Correos e atascar o CGPJ…? Feijóo vive un rol difícil. Ao chegar a Madrid nun peto pequeno da mochila levaba o aval de trece anos como presidente da Xunta de Galicia porén non lle serve de moito. Á marxe do turismo e da sonora Pax Romana instaurados por Fraga, descoñécense onde van os logros urbanísticos, sociais, sanitarios, culturais… deixados para a historia do país. Así as cousas, Feijóo chegará ao congreso de xullo atrapado entre a espada do credo de Vox e a parede do desconcerto ideolóxico propio. Teno cru se a súa esperanza sigue a depender da vontade de Sánchez para convocar eleccións anticipadas.