Un pregoeiro en San Amaro

Hai uns días tiven a honra de se-lo pregoeiro da IV Festa do viño novo de San Amaro; unha acción que busca a promoción e dinamización deste concello ourensán pero que, co tempo, converteuse tamén na fogueira que mantén vivas as lapas da súa tradición vitivinícola. Durante os case once anos que dirixín a Estación de Viticultura e Enoloxía de Galicia, gocei dunha relación con San Amaro que superou o plano institucional. Por unha banda, representou conceptualmente o espello dun rural galego que loita enrabechado por fuxir do seu esmorecemento amosándose coma un espazo con vocación de afirmarse cada día non só como o escenario no que actúan as nosas tradicións, senón coma un berce de oportunidades aínda por desenvolvermos en toda a súa potencia e plenitude.

Neste sentido, sempre defendín que o rural precisa dun tratamento coma cuestión de estado a nivel español e coma un compromiso de país en Galicia. Un compromiso que principia nos propios concellos como chanzo político máis achegado ós nosos veciños. A este respecto, non esquezamos que os servidores públicos contribuímos a construí-lo presente e o futuro a través de xestiona-los recursos ó noso dispor pero que tamén influímos na vida das persoas por que tomamos decisións fundamentais que marcan a diferenza entre a vida e a morte dun territorio, entre deixalo nas mans da desidia e o interese particular ou, en troques, preparalo para o combate polo seu propio futuro. Lembremos tamén que temos que actuar pensando só no interese xeral mediante accións dirixidas a xerar oportunidades que permitan o desenvolvemento persoal de cada quen, dentro dun proxecto común. De facelo así, teño por certo que o resultado será a revitalización dun rural que recuperará a senda do seu futuro e, canda el, Galicia achegarase ó seu pleno desenvolvemento como país.

Confeso que, aínda hoxe, adoito visitar dous lugares que ocupan un posto sobranceiro meu álbum de sitios simbólicos e senlleiros: San Cibrao de Lás e San Trocado

Pero existe outra compoñente máis íntima e persoal nesa relación que manteño con San Amaro. Como na canción de Sabina, hai ano e medio dixen que marchaba pero quedaba e consonte con este xuramento confeso que, aínda hoxe, me agrada vir a un concello –dalgún xeito, de fronteira-, onde non é necesario movelos marcos que limitan as comarcas do Carballiño e do Ribeiro por que se dilúen eles sos dando paso a unha unidade histórica, patrimonial e, para min, de memoria viva. Confeso que, aínda hoxe, me agrada subir dende Razamonde seguindo a estela dunha estrada que, entre rebelde e aventureira, agatuña polas pendentes que conducen cara a parroquia de Eiras coma se fose unha serpe gris que con cada movemento do seu corpo, debuxa un vieiro que, xeneroso e nobre, me permite obxectiva-la paisaxe ó tempo que comprobo, dende as alturas, unha estampa grandiosa: a ledicia con que o pai Miño entoa unha oda heroica para celebra-la súa entrada triunfal na terra histórica do Ribeiro.

Confeso que, aínda hoxe, adoito visitar dous lugares que ocupan un posto sobranceiro meu álbum de sitios simbólicos e senlleiros: San Cibrao de Lás e San Trocado. Uns lugares máxicos nos que me sinto pertencente a esa Galicia que se pensa e onde son quen de perde-la percepción do tempo mentres desenvolvo un exercicio de contemplación que me permite facer unha lectura espiritual da terra que afonda no meu sentimento de pertenza a unha etnia secular. Uns anacos xeográficos que, diante dos meus ollos, alcanzan a categoría de territorios emocionais alicerzados, como a historia de Galicia, neses motores inmóbeis que son a grandeza e a continuidade secular. Por que sempre tiven claro que o noso país cando se estudia baixo o prisma da emoción e coa guía do espírito, demóstranos que a terra non só se percorre, senón que se escoita, se respira, se interpreta, se habita mentalmente e se concibe no interior coma unha memoria ancestral que permanece viva en cada un de nós.