Prezado Isaac Díaz Pardo

Prezado Isaac, imperdoable sería non referir que a Real Academia Galegas de Belas Artes lembrou onte a Díaz Pardo por figura, forma, e gratitude a vaca ordeñada nesta libreta. Imposible non lembralo cando un académico peta varias veces co aviso de que a “laudatio” do homenaxeado polo día das Artes Galegas no Teatro Principal de Santiago leva o trazo de Xosé Díaz, como académico e como fillo.

Agradécese sempre toda suxestión para enfiar o tema de cada día, pero nesta ocasión non era necesario. O chófer de anécdotas débelle unha a Isaac e unhas cuantas ao académico, que engadiu ao recordatorio material para un artigo longo. De Díaz Pardo hai moito debullado e o que falta dará conta o seu fillo maior, Camilo, na biografía que ten no forno, segundo contou Víctor F. Freixanes, o xa expresidente da RAG.

O chófer de anécdotas débelle unha a Isaac e unhas cuantas ao académico, que engadiu ao recordatorio material para un artigo longo.

Impresicindible ler a Isaac, o mellor pintor que dou Galicia, segundo sostiña Alfonso Paz Andrade. Deixouno para non alegrar a vista dos que podían pagalo. Poucos libros hai mellor escritos que “Galicia hoy y el resto del mundo”, un alegato contra a ditatura franquista publicado en 1966 e que sementou arelas de cambio na xeración que o homenexea.

En novembro de 2008, cando o chófer de anécdotas traballaba con Iago Martínez no caderno de lanzamento de ‘Xornal de Galicia’ ocorréusenos que a firma de Díaz Pardo encabezase a declaración de intencións logo da sinatura de José Luis Gómez, o director. Baixo a cortesía de prezados, chegou unha carta desculpando a colaboración e manifestando bos desexos cunha caligrafía azul tan fermosa que decimos reproducila a toda páxina baixo o título “Co prace de Isaac Díaz Pardo”. Non se amolou.