A rebeldía conveniente

Caéronlle os dentes, e non a coñecían na súa propia casa. Non a coñecía a nai, e as irmás non querían saber nada dela. Era delgada, case escuálida, cos ollos fundidos naquela cara de nada, incolora e sen mirada. Estaba sentada (ou pousada) nun recanto da beirarrúa e ao seu lado había un libro de peto aberto polo medio, xusto nas páxinas 78 e 79, nas que se falaba dela. Falábase dela e do maltrato que sofren as persoas vulnerables, aquelas que non teñen forma de encararse e defenderse das accións da mala xente.

Aquelas que constrúen e propagan bulos como se fosen noticia correcta e ben feita, baseada na realidade e apoiada por fontes fiables, das que nunca traizoan. Hai quen pensa que as fontes oficiais son destas e hai, pola contra, quen asevera que de aí arrancan as moreas de mentiras que se contan, sabendo que son mentiras ou, na xerga máis mentireira, loiadas, presentadas como verdade, tendo a seguridade de que son falsas.

Hai de todo na horta da botica, onde o medo pecha as portas e ela, a muller que atende o establecemento, ten a cabeza a mil por hora, correndo sen parar para librarse dun mal cerebral. Ou dun mal calquera, deses males que non se entenden, de diagnóstico tardío e, ao parecer, sen cura. O establecemento fecha a porta e as axencias de transporte achegan á casa os produtos de consumo. Van en bicicleta, en motocicleta, en transporte privado, por correos, en camionetas a en avións de carga, preparados cos seus frigoríficos para repartir no mundo rico as viandas que os pobres recadaron no mundo pobre.

Deformar a verdade, debería ser un delito, un delito grande, mentres nunha época como a actual, de engano universal, como dicía George Orwell, “dicir a verdade é un acto revolucionario”

E, se a verdade é verdade, cal será a razón pola que moitos dos actores políticos queren ocultala, escondela e, se poden, deformala? Deformar a verdade, debería ser un delito, un delito grande, mentres nunha época como a actual, de engano universal, como dicía George Orwell, “dicir a verdade é un acto revolucionario”.

Pois, efectivamente, a verdade axuda á revolución necesaria e ao cumprimento do deber con toda aquela xente que vive na desgracia, en calquera país desatendido ou abandonado da man dos acomodados na cadeira do palacio, daqueles que prometen e non fan nin deixan facer. Amigas e amigos lectores, sigamos coa rebeldía conveniente, xa que, como recorda a Tía Manuela, “nunca choveu que non escampara”.