Recendo a gloria

O desenvolvemento da sociedade e da ciencia andan emparellados, arrastrando un polo outro e dándolles traballo aos investigadores, que queren saber e expoñer o que ocorre e por que ocorre, cales son as causas, os procesos e as miles de combinacións que poden producirse en cada proceso. Todo é importante, pero agora unha investigación universitaria presentada na Facultade de Veterinaria galega, demostra que o estudo do epitelio, dese tecido celular que recobre as superficies externas e internas do corpo, é importante e fundamental para coñecer a razón pola que moitas especies teñen un nivel reducido de reproducións.

Recoñecer á parella polo cheiro é un dos bos camiños para achegarse a ela, para arrimarse a ela e descubrir as rexións sensoriais e non sensoriais do seu corpo manso. A investigadora Dorinda Torres, referíndose ao linguado, di que os machos nados e criados en cativerio (os de piscifactoría) desenvolven o seu órgano reprodutor, pero con importantes deficiencias e alteracións, que non permiten fecundar os ovos de xeito natural.

A catividade ten o seu propio cheiro, na maioría das veces, insoportable

A importancia do olor é evidente. Ninguén sente atracción por unha parella que alcatrea. Xa o dicía Gumersindo de Tralocastro, antes de asinar, hai que ulir e percibir con agrado aquel corpo que se achega, no mar ou na terra. No caso do linguado senegalés, “unha das especies con maior interese para a diversificación da acuicultura europea”, as empresas produtoras teñen que reconducir as alteracións nos olores que impiden o recoñecemento da parella e obstaculizan o proceso de reprodución do linguado, criado e alimentado en catividade.

A catividade ten o seu propio cheiro, na maioría das veces, insoportable. A vostede gústalle o olor da piscifactoría? E o cheiro do silo da herba verde? Non! Á maioría das persoas agrádanlles aqueles olores que lles reproducen tempos pasados, da infancia, da casa ou da escola. Olores da vida e das vivencias, das loucuras e do traballo, do esforzo e da razón. Aí está, presente de por vida, o olor das persoas que amas, que vai, como o son da auga da fonte, no pensamento, nos recordos e na alma.

A auga, por clara que sexa, din que non ten olor, color nin sabor, pero á Tía Manuela gústalle escoitala pasar e úlelle o seu rastro no regato. Esa auga da fonte fría, ”ten recendo e sabor a gloria”.