A relixión, o sexo e o capital

As tres grandes relixións monoteístas, tamén chamadas “do libro”, son misóxinas por natureza, aínda que a cristiá, na súa versión católica -a que nos incumbe a nós-, mostra no seu seo permanentes contradicións impropias para a actualidade. Mentres eleva a presenza de María, nai de Cristo, ás máis altas esferas de adoración, segue sen permitir que as mulleres ostenten ningún tipo de poder no seo da organización. Mentres incitan a procrear almas para alimentar a fe, impiden que os consagrados poidan contraer matrimonio. Mentres prohibían a sexualidade dos seus membros, toleraron e ocultaron as prácticas de quen compartiu cama e pracer con amadas, amantes e barregás. E como sabemos por tradición e os escándalos modernos, á vez que impoñen a aberrante mutilación individual de pensamento e obra sexual, reduciron a pecados veniais as depravacións de acosos e abusos contra nenos, nenas e adolescentes.

Ás portas desta Semana Santa asistimos á difusión de dúas estampas paradigmáticas. A primeira, en Sagunto, a confraría do Purísimo Sangue, por ampla maioría de membros homes, seguiu prohibindo, como fan desde cincocentos anos atrás, que as mulleres procesionen con eles. No entanto, permítenlles traballos auxiliares, isto é, limpar os pasos, vestir os santos ou aderezar as flores. “Oficios propios das femias” (sic). En paralelo, a procesión véndese como atractivo turístico sen que o sentido relixioso e mental dos seus confrades se resinta. Moi ao contrario, é unha honra para eles verse rodeados por unha multitude garuleira ou curiosa, máis amante da foto do momento que da fe eterna. No asunto do Purísimo Sangue, por unha banda intentaron reducilo a unha anécdota con tinguiduras de teimosa tradición, e por outro converteuse na diana de quen defende os dereitos da muller. A min antóllaseme que os primeiros, aínda que sexa xente nova, viven nun anacronismo relixioso aplaudido por ese sector misóxino do clero, propenso a xerar as aberracións propias de coartar a sexualidade normal de calquera ser vivo, incluídas as plantas. Os segundos atoparon un bo estandarte para os seus ideais de igualdade e liberdade da muller sen decatarse de que ese mundo relixioso cheira a naftalina e talvez sexa máis san non participar del que reivindicar a pertenza.

A segunda estampa chegounos coa foto da firma entre a Igrexa e o Goberno, en presenza do Defensor do Pobo, dun protocolo para indemnizar ás vítimas de pederastia denunciadas no seo da organización católica. Chegar a este punto custou suor e enfrontamentos ata o extremo de que sen a intervención do papa, a Igrexa española non daría o paso sen outro interese maior, unha vez coñecidos os casos, que o puramente económico. Tanto é así que o Goberno de Pedro Sánchez tivo que ceder á férrea postura de Luís Argüello (Conferencia Episcopal Española) e non aceptar ningún baremo nin condicións económicas coas que resarcir ás vítimas. Como sería o idóneo e razoable.

De novo estamos ante un convenio IgrexaEstado, como acontece co Concordato, que mantén a España ancorada en privilexios propios dun réxime preconstitucional, aínda que no artigo 16 da Constitución do 78 disimúlase a preferencia pola Igrexa Católica cunha apostila de apertura ao resto de confesións. A inexistencia de baremos no convenio de reparación asinado abre a porta a dous problemas futuros: ás eternas demoras da Igrexa para pagar e ás veleidades dun futuro Defensor do Pobo con máis servidumes co clero que coas vítimas. Outras dúas novas procesións de paixón para outra longa Semana Santa.