A Rosalía libertaria

Nai Rosalía, linda roseira,

nena e mociña, muller e vella.

Nosa santiña, nosa poeta,

neste teu día, toma esta ofrenda

das mans caladas e das mans cheas,

ollos que rin ou choran penas.

Bocas que anuncian verdades rexas...

Cabellos limpos, longas melenas

que che acariñen as túas meixelas.

Ai, Rosalía, se ti souberas,

canta mentira, canta miseria,

canta alma turbia, canto malversan,

estes malignos que nos gobernan.

Queren calarnos, quérennos presas,

e nós que temos en ti o emblema

queremos ser libres e eternas.

Quérennos mudas, quérennos secas,

e nós queremos ser auga fresca...

Ser flor e froito, ser mar e terra,

Ser o carballo que bica a hedra.

Se ti viviras, se ti estiveras

ante o tirano serías frecha

e nós o arco co que atravesas

a quen ó pobo nada respecta.

Ante o ladrón, chave na artesa,

serías ti,

e nós a cesta

que leva o gran e ó sol sementa.

Ante o corrupto, férrea protesta.

Ante o impío, xusta sentenza.

Ante a negrura, versos de pedra,

nós o fachón da luz acesa.

Para os que loitan serías promesa.

E para as bágoas daquel que sofre,

miña ruliña, pano de seda...

Ai, Rosalía, moura e profeta,

neste agasallo, Galicia enteira

clama o teu nome, lanza poemas.

Voz libertaria da miña Terra.

Quen coma ti, gromo e fontela,

faro e candil, lúa e estrela!