Significadas exposicións de Oro Claro e Acisclo en Compostela

Xurxo Oro Claro (Loeda-Piñor, 1955) ou a expresión do talento plástico dende a cerámica artística xestada no taller de Allariz -vila na que enraizou o familia-, e Barcelos, Portugal, do distrito bracarense, famosa pola olería tradicional, con notable infraestrutura industrial, onde fixo Arxila, auga e lume, para expoñela en Santiago, salón do artesoado do Pazo Fonseca da Universidade. E a poucos centos de metros, no museo das peregrinacións, Acisclo R. Manzano Freire (Ourense, 1940, taller en Viduedo, Cea) amosa Bosquexos para Mateo. Dúas xeracións, dúas sensibilidades.

O versátil artista alaricano estrea novo camiño estético deixando a un lado o luminoso aceiro soldado co que se ten expresado con autoridade de seu durante décadas en significadas exposicións dende a figuración, con conceptos solidarios e decididas tomas de postura. Así co simbólico Bosque 3050, acacias mortas recubertas de aceiro inoxidable, en Bonaval e Oseira. A pintura abstracta, e o gravado teñen sido sendas. Mais o sólido escultor decidiu saír da zona de confort e cun xiro 180º fai unha posta en escena con pezas cerámicas de gran porte, formas canónicas, con ocos-fiestras que se abren dende dentro, unha con andoriñas. Varias delas convértense en esculturas figurativas pois levan cabeza, e outras son rostros. Nas súas barrigas fai paisaxes, variantes expresivas que engaden novas voces. As pernas-habitáculo é outro dos temas, acaídas próteses. Con elas hai que poñer en relación as variantes de pés, que se asentan no entorno familiar e a tradición de Allariz. Logo están os rostros efébicos, dobres a veces, con significantes engadidos. E todo elo nunha explosión polícroma sorprendente.

Acisclo, diante dos cabalos de Praterías

Coa súa linguaxe asentada no eido dos rostros evanescentes emerxendo lixeiramente da materia húmida, rostros xenéricos tenues, e no tronco ren de pés e mans, alternando aquí superficie puída a rugosa; e tralo cocido, cores metálicas para darlle expresión, vida. Chega así Manzano á sala expositiva museística con facianas baseadas nas das esculturas do Pórtico da Gloria, gañando así volume, sombra da gran escultura arquitectónica que centra a atención no dobre arco e parteluz do tripartito van. A ousadía explícase como o capricho de xuventude do escultor que no tempo en Santiago para aprender de Asorei visitaba o santo dos croques case como a Rosalía de Follas novas, 1880, Santiago, “Vós que os fixeches de Dios ca axuda, / de inmortal nome Mestre Mateo, / xa que aí quedaches homildemente arrodillado, Faláime deso.” O ourensán desprega a súa oratoria plástica no parteluz cos sinais das pegadas dos dedos, pois gusta de deixar esa marca persoal en moitas das súas pezas; fai anxos, algúns músicos do Apocalipse, apóstolos, Adán e Eva... e párase con Santiago para engadirlle pezas de cristal na coroa tentando a semellanza dende o efectista, todo entre citas bíblicas en galego, suxestión do comisario Manoel Carrete. Complétaa coa instalación dun taller con bosquexos en papel, escribindo o lonxevo artista na parede “Acisclo / pra / Mateo”. Candor. Namentres, a poeta do rexurdimento xa se decatara que as estatuas falaban: “Santos apóstoles, -¡védeos!- parece / que os labios moven, que falan quedo / os uns cos outros (...) ¿Estarán vivos?”... Aquí son foto-fixas.