O silencio da fotografía

A perna asoma na foto e o desexo espállase, derrámase polas marxes do sofá en cámara lenta ou coma un suspiro. En cada alento vai un bico e, en cada bico, un momento. A luz entra pola claraboia, pola lumieira, e a nostalxia sobe, silenciosa no ascensor do inverno.

A perna está medio dobrada; porén, o pensamento vai recto. Porque existen devezos para os que non hai obstáculos, pexas nin atrancos que os freen. Como hai silencios dentro dos ruídos e como hai baleiro dentro das algarabías. Todo, absolutamente todo, reflicte, vive nos ollos que miran.

Na foto hai luz, tamén penumbra e, por suposto, silencio. Hai un soño suspendido. Hai unha fantasía que non remata. Hai unha memoria compartida e unha melancolía preñada de romanticismo. Na foto hai espazo, hai baleiro, hai brancura e, fóra dela, hai un berro seco.

A mirada examina a foto unha e outra vez

Un berro no que está todo resumido, ou escrito, ou recitado, ou cantado. No berro vai tamén o tempo que foi. Na ansia está a esperanza do tempo por vir. O tempo dirá se houbo espazo para soñar.

A mirada examina a foto unha e outra vez: percorre a pel coma un mapa, detense en cada poro, estuda a posición e remata cunha lección de anatomía digna dunha ecuación sen números, na que todos os pensamentos bulen pola corredoira da súa pel.

Última ollada a unha realidade alegórica. A memoria é magnífica para lembrar: lembrar en silencio, lembrar en soños, lembrar a foto, a perna, o instante. Lembrar por sempre e para sempre.