O traballo de imaxinar

Hoxe convertemos este Día do Traballo nunha festa e saímos ás rúas para poñer voz a reivindicacións laborais de todo tipo. Un gran privilexio da nosa sociedade. Chegado o primeiro de maio, detéñome a pensar en que e canto esforzo nos trouxo ata este punto e concluín felicitando aos nosos antepasados polo bo uso da imaxinación sobre calquera outro exercicio para o progreso social. Explícome: se non fósemos imaxinación non seriamos. A imaxinación é o primeiro fundamento que nos fai libres e poderosos. Todo o movido e creado para o progreso ou o fracaso foi antes un exercicio de imaxinación. Incluída a fábula bíblica que nos condenou: “Gañarás o pan coa suor da túa fronte”. O tipo que a redactou debeu de poñer “imaxinación” no lugar de “fronte”, tería sido máis exacto.

Para chegar á última mensaxe da pancarta de hoxe, a imaxinación determinou o curso dos tempos. Un día alguén imaxinou a representación da primeira sílaba, do primeiro símbolo, da primeira letra e puxo a maquinaria para camiñar cun garabato no chan, cos golpes dun cicel sobre a pedra, co debuxo mediante un anaco de carbón, co punzón contra a arxila, o lapis sobre o papel e acabamos inventando computadoras que escriben por nós enganchadas á presunta intelixencia artificial. Calcule vostede canta imaxinación estivo en xogo para inventar os soportes do pensamento desde a táboa de arxila, o papiro, a lousa, o pergamiño ou o libro impreso, para alcanzar a gloria do texto lucido na tea ou no plástico das pancartas feitas para as manifestacións deste día.

Detéñase e intente resucitar a imaxinación de quen decidiu un día na súa caverna prehistórica usar a pel seca dun animal morto para protexerse do frío; seguro que foi unha muller, elas sempre fixeron gala dun talento práctico superior ao do macho guerreiro. Estou seguro de que foron elas quen descubriron a la, o liño, o algodón e fiárono e tecérono e deseñaron as vestimentas convertidas na industria da moda, das necesidades caseñas e, naturalmente, nas teas coas que os deseñadores anónimos ou partidarios deste primeiro de maio fabricaron as pancartas da festa e as reivindicacións laborais e contra as guerras.

Ademais, nos eslogans intervén un elemento esencial, a pintura ou a tinta. Tanto dá. En que pensaría o fulano antigo que decidiu mesturar sangue con arxila ou algo similar para pintar un bisonte no teito da súa cova. Seguro que enseguida apareceu a imaxinación para reproducir as cores da natureza e o mesmo empeño levoulle a experimentar con pigmentos sacados de aquí e acolá, a fundir terras ou metais, a perfeccionar os métodos ata sofisticalos e conducirnos á obrigación de gastar unha pasta froxa en tóner para alimentar á tola impresora dos nosos males. A mesma que nos libera de empregar os dedos e a boneca para inmortalizar as consignas que esta mañá enchen as nosas rúas sobre carteis e panfletos.

En efecto, os traballos da imaxinación son os verdadeiros protagonistas do progreso da sociedade. Non o son as guerras e batallas de reis estúpidos, que nos ensinan nas escolas a ser violentos e insolidarios. Nin as arquitecturas que levantaron os poderosos para cantar a soberbia dos deuses. Nin os traballos científicos que, alén de combater aos virus, lograron fabricar bombas destrutoras de seres humanos… Si, naturalmente nese percorrido tamén intervén a imaxinación do noso ser ou non ser e devólvenos á Biblia. No xénese a imaxinación creou a Caín e Abel e aí seguimos, oxalá o traballo imaxinativo deste Primeiro de Maio axude a deter a barbarie guerreira e económica que nos azouta.