Truhans, señores, cantantes, políticos, clérigos, esmoleiros…

Esta mañá vin a unha señora maior lanzar ao lixo, con bágoas nos ollos, un puñado de vinilos de Julio Iglesias. A primeira intención por curiosidade ou por deformación profesional foi achegarme para preguntar pola evidente razón de semellante acto. Ela miroume e antes da primeira palabra detivo o meu impulso negando coas mans abertas. O personaxe, pensei, matou ao mito. Velaquí o último capítulo dunha traxedia da que acaba de iluminarse unha dimensión oculta apenas recollida en confidencias e algúns libros nos cales con pés de chumbo nárrase a súa biografía. Julio Iglesias é hoxe un presunto maltratador e abusador de mulleres indefensas. O mítico machista latin lover ten tras de si un escuro mundo, denunciado por algunhas vítimas, por fin en mans da xustiza.

Un individuo, quen en aparencia goza do favor de admiradoras dispostas a compracerlle, que negra perversión lle empuxa a maltratar sexualmente a mulleres débiles ou economicamente necesitadas?

Como gran parte do cosmos hispano, sen ser seguidor de Iglesias nin negarlle a presunción de inocencia, estou consternado por canto se publica da súa inmoralidade, abusos de poder, trata e perversións sexuais contra mozas subxugadas. Tamén polo luxoso e pérfido universo que se debuxa na súa contorna e as complicidades doutras mulleres e peóns subordinados. Terrible pero nada fóra do habitual en personaxes triunfadores no público e fracasados no íntimo. Cantos semellantes a el figuran na antoloxía da farsa? Miles. A pregunta incontestable é elemental: por que? Un individuo, quen en aparencia goza do favor de admiradoras dispostas a compracerlle, que negra perversión lle empuxa a maltratar sexualmente a mulleres débiles ou economicamente necesitadas? Trátase dun problema xenético, dunha malformación mental? Nunha educación social e cultural como a do cantante presúmese que esta conduta non se debe de producir, cando polo xeral se considera propia de estratos educativos medios ou baixos. Mentira. Por fortuna ese machismo perverso deixou de ser abeirado aínda que por desgraza non anulado. Un certo conformismo escéptico segue aceptando as violacións de mulleres nas guerras modernas como forma de castigo e triunfo sobre o inimigo. A ancestral tradición mantense viva. Ese mesmo modal acepta que un personaxe tan putañeiro como Donald Trump sexa votado por case oitenta millóns de cidadáns e que presida os EEUU asoballando ao resto do mundo. O esquema é o mesmo de Julio Iglesias: un macho alfa triunfador, rico, rodeado de mulleres belas inclinado ao erotismo vil, aplaudido polos seus, mentres as perversións son silenciadas con diñeiro. O bosquexo repítese en todos os niveis políticos e sociais. Atreveríase vostede a realizar un memorando de todos os presuntamente descubertos neste século desde os príncipes Andrés ou Enrique de Inglaterra, pasando por Adolfo Suárez e Plácido Domingo ata desembocar en Ábalos e cuantos clérigos pedófilos pululan polos templos do mundo? Non lle chegará a tinta para completar a lista.

Ademais, non tardaremos en escoitar o tópico para diferenciar entre o artista e a obra. A señora do contedor de lixo non dubidou en consideralos un mesmo ente indivisible. Aplauso. Con todo o ensino da historia é teimuda. Tomemos só dous exemplos próximos, Picasso e Auguste Rodin, dous artistas xeniais da pintura e escultura modernas, haberemos de destruír as súas obras como castigos ás súas perversas actuacións contra as mulleres que os amaron? Déixolle a pregunta para reflexionar e pensar por pensar sen que iso pretenda exonerar a Julio Iglesias dos posibles delitos que estes días estamos a coñecer. Condutas que nos convidan a lanzar a súa vida e obra ao esquecemento. A verdade é que a cultura musical non perdería moito. O márketing si.