Por unha nova alerta no móbil

Vivimos nunha sociedade libre e de información instantánea, todos sabemos o que pasa sempre. E o Estado ten o privilexio -e xa, de feito, a obriga- de avisar os cidadáns de cuestións importantes vía móbil. O outro día cadroume estar nun restaurante de Girona, eramos nove, cando nos chegou aviso de que nos preparásemos, pois ía chover a cachón. Poden imaxinar o concerto de ducias de aparellos coas alarmas iguais soando á vez en todas as mesas. (Despois non caeu nin pinga e mellor así). Os espaguetes -remexidos no interior dun queixo grana padano enorme- estaban deliciosos polo que a pausa para apagar os aparellos foi minúscula, pois “todo o que quece, arrefece” e non queriamos comelos fríos. E si. Creo que esta vía, o móbil, é a mellor para informar. De feito, xa nos chega todo por aí: as citas médicas, as transferencias, as inauguracións, etc. Moito papel e sola de zapato se aforra. Está claro que estamos conectados e que xa é case imposible facer trámites lonxe de ordenadores e teléfonos. Á xente nova parécelle o natural; os demais, ímonos afacendo.

Ben, pois como xa é universal esa comunicación unidireccional do Estado co cidadán propoño señores do Goberno futuro -sexa cal sexa- incluír un novo servizo de aviso telefónico que elimine perdas de tempo e aforre esforzos e traballos a administración e patronais e sindicatos. Refírome á información de procedemento en folgas. Sindicatos e patronais xa informan constantemente das súas posturas aos traballadores. E logo, a Administración, como árbitro, debería avisar os interesados, mediante unha mensaxe, dos procedementos. No caso das folgas xerais, a información debe chegar a todos os cidadáns do Goberno central; no caso das de empresa ou sector, aos traballadores correspondentes, desde as consellerías ou delegacións de Traballo. Algo rutineiro. O corpo da mensaxe debería constar de catro partes: unha, sinalar as características da folga -ámbito de afectación, sindicatos que a convocan, data e horario de principio e fin, etc.-; dúas, lembrar o inalienable dereito á folga do traballador ao que ningún empresario se pode opor; tres, lembrar o inalienable dereito ao traballo da persoa que non comparta a proposta de folga, e catro, incluír enlaces para denunciar de inmediato a “patróns” que tratasen de forzar o traballo, ou a “sindicalistas” que tratasen de impedilo.

E dado que todos os cidadáns somos entes pensantes e informados (seica por iso podemos votar), decidiríamos se imos á folga ou non, só en función do que consideremos. A de traballo, cartos e solas de zapatos -e altavoces- que se aforrarían os sindicatos grazas á colaboración do Estado á información directa e inmediata de dereitos aos traballadores. Non se terían que erguer os sindicalistas a horas intempestivas para formar “piquetes de la libertad” -así lle chamou na tele o Pepe Álvarez- pois xa estaría todo o mundo informado oficialmente dos seus dereitos. A de cartos que se aforraría o Estado sen ter que desprazar policía a sitio ningún. Maioría de idade democrática. O cidadán, o traballador, decide. A min tanto me ten que me berren “abilloei, pasa para dentro, meu”, como “abilloei, pasa para fóra, bro”, pois a coacción é sempre fea. E delito. O artigo 172 do Código Penal defínea: “O que, sen estar lexitimamente autorizado, impedise a outro con violencia facer o que a lei non prohibe, ou o compelese a efectuar o que non quere, sexa xusto ou inxusto, será castigado coa pena de prisión de seis meses a tres anos ou con multa de 12 a 24 meses, segundo a gravidade da coacción ou dos medios empregados. Cando a coacción exercida tivese como obxecto impedir o exercicio dun dereito fundamental imporánselle as penas na súa metade superior, agás que o feito tivese sinalada maior pena noutro precepto deste Código”.

En fin, creo que a alerta oficial no móbil coa convocatoria e dereitos inherentes, reforzaría a liberdade e a responsabilidade. Os piquetes, en democracia, non poden existir. Tan ridículo como se o día das eleccións fosen “tanguer” na xente para que votase a este ou a estoutro.