Unha partida de cartas

Xoguei co tempo unha partida de cartas, na que arrastraba a memoria e cantaba os recordos. A memoria, agora, xa é bastante efémera; pero algo sempre queda. Canto máis afastada, mellor recordada. Canto máis recente, a concentración xa non é a que era. Na partida, cando trunfaban espadas, simulaba aquelas batallas por entre as toxeiras da nostalxia, alá polo monte de Pinouzos, mentres as vacas pacían o pouco que había ou rumiaban a velas vir. Loitaba contra as hostes imaxinarias e, ó derrotalas, empezaba un simulacro co meu can Uriarte. Simulacro que, por veces, era tan real que, nunha arroutada, fincábame os dentes en algún brazo, ou onde cadrase.

E cos bastos... cos bastos volvía a batalla dos golpes.

Cos ouros botaba ás boleiradiñas polo barranco de Barricobos. Tamén cortaba un mangado de fentos para que me fixeran de colchón ou de carrasco e tirábame polo penedo máis grande do barranco. Á beira deste déuseme por cicelar, alá polo 1976, o escudo do Real Madrid. Agora teño a mesma proporción de antimadridismo como, antes, a tiña de fanatismo merengue.

Seguindo co ritmo da partida, ó xogar as copas, non sabía como facer: se arrastrar ou deixarme perder. Era e son tan abstemio que nin o debuxo nin o nome das copas eran santo da miña devoción. Ata prefería non levar ningunha copa, incluso cando fosen trunfos.

E cos bastos... cos bastos volvía a batalla dos golpes. Fentos por aquí, herbas por alá, salgueiros por todos os lados. Devastación total. Aí ata o Uriarte me contemplaba desde a distancia. Non fose o demo que un golpe de bastos o alcanzase.