A urxente reforma do catálogo de pecados

Cómpre recoñecelo: o catálogo de pecados capitales da Igrexa Católica parece máis desfasado ca un televisor de tubo ou ca un disquete de 5 pulgadas e media. A luxuria, a gula, a preguiza... son parte da propaganda do paquete vacacional de “todo incluído” dos “resorts” canarios ou caribeños. Por iso, urxe actualizar a lista de vicios, porque os novos pecadores xa non chegarán ao inferno cheirando a xofre e verdes de envexa, senón coa pel estirada como un tambor, cunha tarxeta de crédito opaca con cargo a algunha institución, ou cheirando a ácido hialurónico e a xampú para cans.

Algo tratou de facer o Vaticano en 2008 cando o bispo Gianfranco Girotti, presentou unha nova lista de “pecados sociais” para engadir aos capitais. Pero eran cousas moi xerais como promover alteracións xenéticas, a investigación con células madre, a contaminación do medio ambiente, a riqueza excesiva, a drogadicción… A verdade tivo aínda menos éxito cá lista dos sete pecados sociais que Gandhi gravou na súa tumba (política sen principios; benestar sen traballo; pracer sen conciencia; coñecemento sen virtude; comercio sen moral; ciencia sen humanidade; adoración sen sacrificio).

A soberbia de antes consistía no desexo desordenado de ser preferido a outros. A de agora, en crer que podes ter a pel de 18 anos tendo 65, nos retoques estéticos infinitos, no narcisimo nas redes sociais e no gasto disparatado nas perfumerías.

Si. Hai que actualizarase. Se antes o pecado era non darlle de comer ao famento, como nos indica unha das obras de misericordia corporais, o pecado moderno é que gastes máis na comida do teu can que en convidar con humildade e discreción a quen o precise. O mercado global do coidado de mascotas move xa máis de 320.000 millóns de euros ao ano no mundo. Só en España, o gasto medio por mascota supera os 1.200 euros anuais entre pensos “gourmet”, perruquería e eses abrigos de marca que o bicho nin pediu, nin precisa. Os orzamentos do Programa Mundial de Alimentos, non chegan nin á metade. E que só cos gastos veterinarios de mascotas en occidente, poderíase dotar de recursos a sanidade infantil do planeta. Demagoxia a miña, ou pecado o teu?

A soberbia de antes consistía no desexo desordenado de ser preferido a outros. A de agora, en crer que podes ter a pel de 18 anos tendo 65, nos retoques estéticos infinitos, no narcisimo nas redes sociais e no gasto disparatado nas perfumerías. (Ollo á pecadenta “guerra” de luces en Ourense entre Primor, Druni e Arenal). O mercado do skincare e a cosmética move 500.000 millóns de euros no mundo . Gastamos en potingues e unturas de todo tipo, para intentar confundirnos cun falso filtro de beleza ou frear ou o tempo -como arar no mar-, o equivalente ao PIB de moitos países africanos xuntos. Con só o 10% do que o mundo gasta en maquillaxe e estética, poderíase garantir o acceso a auga potable en todo o mundo mundial. Pecado social.

Ante a avaricia era só un pecado de ricos, o simple afán desmedido de posuír riquezas. Pero agora, coa mellora do nivel de vida, popularizouse o mal. Así, o gasto disparatado en experiencias ou viaxes, ou na posesión de prescindibles obxectos de luxo (bolsos, reloxos, móbiles ou coches de gama alta) para que os demais admiren a túa soberbia posición. O sector do luxo factura máis de 1,5 billóns de euros. A Axuda Oficial ao Desenvolvemento (o que os países ricos dan aos pobres) apenas chega aos 200.000 millóns de euros, sete veces menos. Preferimos un bolso cun logo de Prada, a pagarmos as vacinas para 2000 nenos no terceiro mundo... e custa o mesmo.

Os novos -habería que traballar na lista- son “Pecados de leso consumo contra a humanidade”, Porque a traxedia non é que a xente deixe de ir á misa, é que deixamos de mirar os ollos das persoas e sentir con eles, e ollamos só para as pantallas e os escaparates. Ai, iso si, sempre podemos lavar a conciencia indo concentracións ecoloxistas, pagando uns cans a Greenpeace, ou termando dunha pancarta contra Altri e contra o capitalismo, que, como todos sabemos, é o peor sistema económico da historia... excluídos todos os demais.