A vida a anacos

Queixábase o meu amigo Mariano do que ían contar del os seus netos cando morrese. Supoñendo que chegase a telos, cousa moi pouco probable. Imaxinaba que dirían que foi un señor que sempre estaba nun bar tomando unha caña. Contábao, de feito, sentado nun bar tomando unha caña. E xusto despois de que lle falara do último noivo da miña avoa, que resultou ser un ferrolán supervivente da batalla de Dien Bien Phu.

O home contaba que sobrevivira grazas a rematar ferido no primeiro disparo. Ao parecer estaba xogando ás cartas nunha tenda de campaña, e un obús de fabricación soviética entrou pola porta. Acabou tirado no chan, rodeado de cadáveres, e convencido de que non sufrira nin un arañazo. Cando se puxo de pé para dar o primeiro paso, un chorro de sangue de procedencia descoñecida molloulle a cara. Logo viu que lle saía do xeonllo.

Contoumo co pantalón de avó remangado, metendo o dedo nas feridas do burato de entrada e de saída, coma se el tampouco crera a Xesucristo. E foi así como descubrín que os xeonllos xa non se desangran como antes. E tampouco e as historias, que melloran considerablemente cando quen as conta vai literalmente deixando anacos en cada parágrafo. Nas dos avós case sempre hai anacos. Do meu dicían que si cortaba un dedo traballando, como case sempre con cousas que cortaban, o pouco volvía medrar outro novo. “Xenética”, dicíase pola aldea, porque aínda non se estreara “Terminator 2”.

Eu non creo que chegue a ter unha biografía moito mellor ca a do meu amigo Mariano, pero ás veces fantasío con poder comezar a miña historia en plan “As cousas que levaban os homes que loitaron”: “É hora de ser directo. Teño 42 anos, certo, e agora son escritor, e hai moito tempo camiñei como soldado raso pola provincia de Quang Ngai. Case todo o demais é inventado”. Cando en realidade, tras cada gripe, sóltolle á miña muller o testamento.

O avó do meu amigo Paco deixou un brazo pescando con dinamita. Non sei como chegou ata a beira, pero sei que logo tivo que camiñar catro quilómetros ao non poder arrancar o camión de manivela, e ter que atopar alguén que o levase a algo parecido a un hospital. Alí puxéronlle unha man de metal que ocultaba baixo unha luva para ir á misa, coma se crera que Deus non amaba os robots.

Está claro que a boa parte do planeta comeza a faltarlle certa dose de coraxe mesturada cunha boa ración de temeridade e altas doses de estupidez. Non teño claro si os avós críanse indestrutibles, ou que recuperarían a súa integridade o outro lado da lagoa Estixia. Ou si consideraban que a vida debía gastarse como unha goma de borrar, ata reducir o corpo a un garavanzo incapaz de corrixir máis restas.

Supoño que o límite de todo isto alcanzouno aquel avó mexicano, non sei se real ou inventado, ao que varios días despois de falecer, a familia atopouno camiñando pola rúa, e en ver de abrazado, empezaron a preocuparse por a quen pertencían as cinzas que gardaban na casa.