A xestión do CAPD

Xa pasaron nove anos dende que escomezara a mobilización por parte de pais, nais e familiares de persoas con discapacidade, para reivindicar un Centro de Atención para Persoas con Discapacidade (CAPD), co argumento -perfectamente fundamentado- de que Ourense carecía dun Centro para a atención destas persoas, o que resultaba un agravio respeto a outras provincias. Tomouse conciencia, e ainda retrasándose o edificio máis do que todos desexáramos, pois houbo atrancos varios, sobre todo a pandemia polo covid, co conseguinte desmesurado aumento dos materiais de construcción, que deu lugar a unha nova licitación –como noutras moitas obras-, hoxe o edificio é una realidade. Ourense dispón dun CAPD público, vangardista, innovador con equipamento adaptado, que resulta ser un Centro referente en Galicia.

Unha vez que o edificio xa non tiña marcha atrás, comezou a reivindicación dos familiares e membros das persoas susceptibles de ser atendidas no CAPD, para que este Centro tivera una xestión púbica e directa, e non empresarial. Efectivamente a Deputación de Ourense dende o primeiro momento, e de maneira unánime, se manifestou pola xestión pública. A última vez en decembro. Pero no transcurso de xaneiro, a Xunta de Galicia da a coñecer que a atención, e a correspondente xestión do CAPD, vai ser por parte de entidades sociais sen ánimo de lucro. Un cambio sustancial, xa que a experiencia, con datos obxetivos sobre o número de persoas atendidas, o número de centros xestionados, o número de profesionais de atención… e vocación asistencial, fai que entremos nun novo escenario a ter en consideración.

O traballo que xa levan facendo e están a facer as entidades sociais, dende hai anos, está fóra de toda dúbida. O presidente en Galicia do CERMI (Comité Español de Representantes de Persoas con Discapacidade), organismo que representa a trece entidades, que teñen a súa razón de existencia no traballo diario na defensa dos dereitos e mellora na calidade de vida das persoas con discapacidade, así o atestigua con datos. Moitas das entidades do CERMI Galicia son prestadoras de servizos, con experiencia de anos; son entidades sen ánimo de lucro, non son empresas nin teñen consellos de administración nin accionistas. Que se pode dubidar, entón, do compromiso ca discapacidade e co movemento asociativo? En Ourense temos exemplos de entidades consolidadas como son o centro da asociación Aixiña, ou o de Aspanaes, ou o traballo que desenvolve Aspasidi.

Dende a Deputación de Ourense valoramos e cremos que se trata dunha xestión totalmente garantista, suxeita a iguais regulamentos de funcionamento, de acceso a prazas, de utilización, que as de xestión pública; e será sempre, e únicamente, a Xunta quen outorge e traslade as persoas usuarias. Por suposto, garántese un control, inspección rigorosa, con atención directa a todas as instruccións ou directrices que a Xunta lle faga chegar. Ademais dunha ratio de profesionais de atención directa estricta. A Xunta -como ben fixo saber a portavoz Patricia Torres- quere con isto cumprir cos mandatos recollidos nas propias leis que establece que “os poderes públicos fomenten a participación da iniciativa social na xestión de servizos públicos, o que fomentarán enfoques máis humanizados e máis flexibles en relación as persoas con discapacidade”. Estamos a falar da lei 13/2008, de 3 de decembro, de servizos sociais de Galicia. Absolutamente nada fóra de contexto.

Sinceiramente creo que está fóra de lugar, con este tipo de xestión por parte das entidades sociais, con persoal cualificado e experiencia contrastada, como corresponde e merecen as persoas con discapacidade, sen ter que acudir a una lista de contratación; a afirmación de “temer a que sus hijos sean cobayas” non da lugar. Comprendendo que a principal preocupación de pais e nais é o sistema de xestión do Centro, considero un acerto poñer un Centro de referencia, de vangarda, cunha xestión incontestable e de calidade a cargo de quen mellor sabe, representa e esixe as necesidades de persoas con discapacidade, e que levan anos traballando e formándose ao respeto.