Carlos Méixome, autor de “Polo Avieiro de dona Emilia”: “A través de dona Emilia recupero unha época na que moitos se verán reflectidos”

Pregunta. Por que este título?

Respuesta. Partín do hidrotopónimo que inventou Emilia Pardo Bazán para o territorio entre o Arenteiro e o Avia, onde sitúa as súas tres grandes novelas, Os Pazos de Ulloa, O Cisne de Vilamorta e A Nai Natureza, e que ela chamaba “o Avieiro”. Dona Emilia viña coa súa familia pasar os veráns aquí, en Banga, Cabanelas, Cea, O Carballiño. E con ese punto central o que fixen foi recuperar a miña memoria, revivir a miña época de mociño, os días de feira, os recordos familiares e unha serie de persoas que tiveron influencia en min.

P. E como xurde a idea?

R. Escribino durante a pandemia. Acababa de sufrir a morte dun fillo nun accidente. Entre iso e que estabamos pechados nas casas, volvín ler as tres grandes obras de dona Emilia, que ambientou nesta zona. Isto levoume a revivir as historias da miña época, deses lugares onde eu medrei, e de varios personaxes de entón.

P. Como o definiría esta obra?

R. É un libro estraño, non é crítica literaria, pero tampouco é un libro de historia habitual, aínda que eu son historiador. É unha especie de “egohistoria”, na que reconstrúo momentos históricos desde a experiencia persoal. A partir da miña propia vida entre os anos 50 e 80 tento reconstruír a de dona Emilia no século XIX nestes mesmos lugares.

P. Que descubrirá o lector?

R. Unha Emilia Pardo Bazán conservadora e aristócrata, pero magnífica escritora. Que tres das súas grandes obras están ligadas a este territorio que a ela lle inspira. E tamén a reconstrución histórica dun momento persoal, de como un neno se converte en adolescente nunha vila entre os anos 60 e 70, cunha serie de persoas que lle acaban influíndo e nos que moitos da miña xeración se verán reflectidos.

P. Que personaxes rememora?

R. Entre outros, o do profesor Aurelio Miras, o do Ernesto Atanasio “O Corcheiro”, o Calviño de Correos, o do señor Pachó, que tiña unha tenda de alimentación, ou de Ángel Pagán, administrador do balneario do Carballiño, que era da familia de dona Emilia.