Nós os bos e vós os malos...

Mal que ben repetímonos, facémolo todos, eu tamén. Dígoo e recoñézoo e vou recordar de novo unha xuntanza familiar na que unha irmá da miña nai, estendendo o brazo, sinalándonos ó meu pai e máis a min cos seus dedos índice e corazón oportunamente estendidos, pra que non houbese lugar a dubidas, espetounos: “Porque nosotros los buenos y vosotros los malos...” conseguiu que o meu pai se levantase da mesa e chegada a hora de regresar a casa non aparecese. Marchara andando.

Finalizada a familiar xuntanza, regresamos a casa. Ó chegar xa estaba meu pai nela. Dadas as oportunas explicacións quedámonos os dous, el e máis eu, a falar do sucedido. Nun momento dado díxome: “O que ves de escoitar hoxe é a millor explicación do fascismo: a distinción entre bondade absoluta e maldade absoluta, iso, iso é fascismo”. Onde se acaba de ler fascismo, pódese entender comunismo. A ética e maila estética de ambas formas de actuar teñen tanto en común que se resumen en totalitarismo.

Ven isto a conto porque veño de ler o artigo dun xornalista cuxos textos frecuento dende hai moitos, moitos anos, en razón do ben que escribe e, dende hai non moito tempo, malia a deriva ideolóxica que se manifesta acotío nos seus artigos... ou precisamente por iso. Non me explico porque unha mente como a súa se pode ocupar, día tras día, na sistemática repetición da anulación do pensamento e da actividade allea politicamente entendidos.

No artigo en cuestión o autor sinala á esquerda española como decididamente antipatriótica, converténdoa nunha excepción no conxunto da esquerda europea ó que pertence. Non profeso tal crenza, pero admitamos que sexa ou que puidera ser tan enteiramente certa como a presenta, ou sequera nunha mínima medida, pero abondo pra ser excesiva. En calquera dos dous casos, conviría -tal é de supoñer- reflexionar encol das causas que puideran explicalo.

A bondade non pertence a ninguén en exclusiva e a maldade anda repartida polos barrios duns e doutros, cos seus arrabaldes incluídos

Meu pai foi un galeguista de esquerdas e as dificultades de todo orde, vividas nos anos corenta, deron comigo na casa da miña avoa materna, que era de dereitas “de toda la vida” tal e como como o comentario da súa filla certificou no seu momento e se recorda no primeiro parágrafo desta tririta de hoxe. Por iso pode que se dean dous aspectos que expliquen a convicción da miña familia materna de que a paterna, é dicir a formada polo meu pai, era dos malos e a dela era dos bos e xa que logo a posesión de tódolos símbolos que significasen á patria común pertencíalles en exclusiva e eles.

Durante moito tempo, moito, “matar roxos non era matar”; “matarás con xustiza”, equivalía a que houbese “homicidios por exceso de patriotismo”; “caídos por Dios y por España” atinxía só a unha parte da cidadanía e todos os símbolos nacionais e patrióticos eran deles en exclusiva. Nós os bos, vós os malos. A Igrexa consideraba que fóra dela non había salvación. A patria, a bandeira, a relixión, a cidadanía eran da dereita, o himno tamén. En gran parte así segue a suceder, aínda hoxe, esquecidos xa os tempos da Transición.

En toda guerra, máis en toda guerra civil, danse todo tipo de atrocidades tanto dunha banda coma doutra. Pero finalizada a contenda e chegada a paz seguiu unha represión atroz na que foron firmadas caseque duascentas mil sentenzas de morte, executadas na súa maior parte. España quedou así escindida e aínda hoxe ocupa o segundo lugar no mundo en número de fosas comúns, a de Paracuellos incluída, o que pode dar idea da vergonza que todos deberamos sentir chegado o canto de cualificar a conciencia allea dende a profesión dunha fe ou doutra. O esforzo de reconciliación debe provir dun lado e doutro, e non só da man dos que perderon a guerra senón tamén dos que perderon a paz. A estas alturas e triste seguir moe que moe cos bos e cos malos españoles. Iso indícanos, co enorme sentimento de tristeza pertinente, que non damos escarmentado dunha vez.

Ningunha terra é so duns. A bondade non pertence a ninguén en exclusiva e a maldade anda repartida polos barrios duns e doutros, cos seus arrabaldes incluídos. O meu admirado columnista non anda a colaborar moito, nin el nin os que se manifestan coma el, fágano nos ámbitos da dereita, fágano nos da esquerda.