Facer veciñanza

A noria do tempo segue a dar voltas e nós seguimos a súa estela pois estamos xunguidos ó seu devir. E como isto é así, en Seixalbo dende hai máis de dez anos Agromadas recuperou a tradición do Parrafeo, que pra os que non saiban o que é consiste na lectura que unha persoa que nomea Agomadas fai a despedida do ano lembrando e criticando todo o que considere e lanzando ó vento ás peticións, reivindicacións e retos para o ano entrante. A tradición, que ven de moi lonxe, ten como obxectivo xuntar á xente pra despedir un anaco da nosa vida e darlle a benvida o novo tempo que nace. Esta xuntanza facíase na festa do san Manuel o 31 de decembro na praza desta antiga Vila e Couto, e era organizado polos quintos que ían cumprir o servizo militar o ano que comezaba. Esa tradición rompeuse ó entrar en vigor os remprazos e recuperouna Agromadas. Este ano fíxose na confluencia da da rúa Estreita coa de Abelardo Arce ó lado do Centro cívico. Dende a súa recuperación faise nunha data anterior a do 31 de decembro.

Nesta edición o frío fíxose notar moito, máis todos ben abrigado escoitamos a Arturo Pereira Morales que falou da súa infancia que, por extensión, foi a de moitos dos que hoxe somos maiores. A música do grupo dos Amigos escorrentou o frío pra logo rematar tomando un chocolate ben quente na sé da asociación organizadora. Xuntar á xente, crear veciñanza e compartir momentos e conversas é o que se persigue nunha sociedade que cada día é máis individualista e menos solidaria. Unha sociedade na que a gran maioría anda soamente ó seu. Polo que vivir tendo unha comunidade forte implica sentir e relacionarse cos habitantes do lugar e, sobor de todo, fortalecer os vincallos creando empatía entre os humanos.

Nestes tempos, cansos de ver novas que arrepían o corpo, novas que sinalan a colectivos como os emigrantes afirmando que son os causantes de todos os males que padecemos en occidente, debera facernos meditar.

Os tempos nos que, o máis importante é o sé ti, e polo tanto ser independente, manter vivas estas xuntanzas comenza a ser, sobor de todo no mundo rural, un acto de resistencia que incentiva apuntala veciñanza. Polo que cando estamos a piques de comenzar un novo tempo e deixar no recordo as malas novas que marcaron o ano 25 que foron moitas, sinalar uns obxectivos que nos fagan esquecer os malos tragos e erros do pasado axuda moito á unidade veciñal. Nestes tempos, cansos de ver novas que arrepían o corpo, novas que sinalan a colectivos como os emigrantes afirmando que son os causantes de todos os males que padecemos en occidente, debera facernos meditar. Pois a nosa reacción debera ser a do humanismo cristiano. Os novos salvadores da patria que traballan pra desfacer a Unión Europea, ou que predican louvando as vontades da ditadura, comezan a crear desacougo en moitos sectores sociais.

Vivimos no tempo da globalización e dun revivir dos imperialismos que pretenden converternos en súbditos e arrastrarnos camiño dun enfrontamento que augura tristes recordos. Polo que, cando se incendia cunha linguaxe insultante ó adversario nas rúas aparece o odio xa non existe dialogo posibel. Alguén dixo que cando a política e a ideoloxía xunto ás reivindicacións pasan a ser un dogma xa non hai posibilidade de acordo naquelo que nos é común. Cando os adversarios pasan a seren inimigos, estamos perto do belicismo irracional, da confrontación social. E polo que parece neste tempo camiñamos cara o dogmatismo que vai contra a racionalidade máis sensata. Polo que, para o ano que comenza cabería pedir diálogo e ver o positivo das cousas que como humanos temos en común. Achéganse tempos onde moitos lobos camiñan coa vestimenta de cordeiro. Falsos apóstolos que agochados preséntanse como salvadores, máis que camiñan e loitan contra os dereitos fundamentais dos seres humanos. Pedir que o novo ano traia dialogo e sosego; que traia acordos en determinadas materias comuns non é moito pedir.

Crear veciñanza onde os que teñen distintas opcións políticas falan e comparten valores é o obxectivo do parrafeo. E, en Agromadas, queremos reforzar a veciñanza na nosa pequena, pero anterga Vila e Couto. Feliz 2026 para todos.