De que falarán?

Non se entende nada. En nome da transparencia non din nada, entrementres teñen ao mundo á expectativa. E, eles, os actores principais, interpretan o que aconteceu e acontece, o falado e o que se fala, á súa conveniencia. Fixeron o guión, ensaiaron mil veces, actuaron, mataron e eses supostos delincuentes e marcharon correndo co reo, co suposto autor do delito. Fóronse presumindo de valentes, como se fosen insensatos contratados para torpedear a harmonía dos pobos.

Todos saben ou deberían saber que o respecto é o piar no que se sustenta a convivencia, o berce apropiado para acochar e para que medre en liberdade o talento. Todos vostedes, amigas e amigos lectores, saben que é conveniente falar e entenderse, para respectar aos interlocutores, aos que falan e aos que escoitan.

En política e na gobernanza, os valores de respecto e convivencia teñen que ser considerados como fundamentais. Quen careza destes valores debe marchar para súa casa ou, se non a ten, marchar para onde poida; respectar a mirada, a fame e a gloria da cidadanía, da xente do seu país e, naturalmente, de calquera outro, por grande ou pequeno que sexa.

O pobo debe levantarse contra os tiranos, contra todos eles, contra desa concentración sen límites de poder, contra a propaganda e a represión, contra das políticas baseadas en instaurar e estender o medo e o silencio

No mundo de hoxe, pensa a xente (e ben pensado) que hai formación, información, cultura e capacidade para responder ás agresións, capacidade para falar, dialogar e andar polo mesmo camiño, no mesmo sentido ou no contrario. Iso pensa a xente normal, pero os tiranos, eses que exercen o poder “gobernando de maneira absoluta, inxusta e mesmo cruel”, queren impoñer a súa vontade e atropelar os dereitos, o corpo e a alma de tódolos outros.

O pobo debe levantarse contra os tiranos, contra todos eles, contra desa concentración sen límites de poder, contra a propaganda e a represión, contra das políticas baseadas en instaurar e estender o medo e o silencio. Os que calan (e máis aínda se mandan algo) deben saber que o seu silencio ante as inxustizas é unha falta de respecto colectivo, unha desconsideración á historia, aos presentes vivos e aos mortos de cadaquén.

Todo parece unha contradición ou varias contradicións xuntas. O que se ve nos medios é como unha exhibición de insensatez de xente sen responsabilidade, sen formalidade e con pouco xuízo. Como pregunta a Tía Manuela, “entre eles, de que falarán?”.