Fermosuras caducadas

A quen lle pode interesar o pesimismo co que escribe o Vello Milenario? Penso que a moi poucos; máis isto non é óbice para que trate de conectar cos lectores que participan na dúbida da vida desde distintos balcóns do pensamento que, para teren validez, han ser críticos.

Un amigo solipsista, a quen lle teño un especial cariño, manifestábame que é feliz ao controlar a realidade ficticia dun mundo atomizado no que, a pesar de estarmos rodeados de “xente”, vívese na soidade máis absoluta e, por suposto, desconectados e sen proxectos compartidos. Para el todo o que existe son emanacións da súa conciencia. Pesimistas, amantes das festas. Fermosuras, devoradas polo tempo. Secretos ocultos para a eternidade. Erotismo emanado das masas desconsoladas. Amores clandestinos, fillos da imaxinación cromática e hormonados pola caricia de mans traballadoras.

A horta está chea de produtos caducados que ninguén consume para evitar unha gastroenterite que someta á humanidade a unha aburrida corentena. Nesa situación, moitas persoas experimentan unha profunda desconexión da comunidade a que pertencen, o que provoca ser vítimas de depresións que alteran a súa saúde mental. Cidadáns anónimos, con profundo desarraigo, que só contemplan a soidade como preámbulo dunha vinganza redentora. O instrumento máis perigoso é o móbil .

A capacidade de asombro é ilimitada. Unha coroza de aceiro protexe ós que tratan de absorber un coñecemento total dos acontecementos de tódolos días, o que xa cualificou como “inútil” o filósofo francés Jean François Ravel en 1989. A democracia, con múltiples opinións volubles e determinantes para acadar a maioría que da o poder, é estruturalmente a caverna de Platón. Nela, as posverdades teñen un lugar privilexiado para producir o efecto desexado e analizar, sen consumilos, os tomates contaminados do horto. Faltar a verdade convertese nunha defensa dos argumentos que protexen o grupo ideolóxico, ancorado nun pensamento incontestable e alienable.

A posverdade obriga ós patriotas a ter que agradecerlle a Isabel Díaz Ayuso o periplo que, como embaixadora da España dos Austrias, sufriu traizóns, fame, frío e infinitas penalidades para enfrontarse co pais máis corrupto e criminal do mundo, México, nación dos mexicas (aztecas), maias, olmecas, toltecas e totonacas… O obxectivo fundamental era recoñecerlle a Hernán Cortés o mérito de cristianizar e aniquilar a cultura salvaxe dos habitantes dese maldito país. Non lle importou a traizón do rei Borbón nin a conspiración do presidente do seu país nunha alianza inexplicable coa capo dos narcotraficantes, que a acosaron ata a extenuación.

A súa soberbia serve para coñecer o perigo que supón darlle ao necio responsabilidades propias do sabio que, para triunfar, necesita grandes doses de odio mesturado con soberbia. É consciente de que a súa limitación intelectual lle impide representar á dereita tecnolóxica, que aflora mediante algoritmos sofisticados que poucos neófitos dominan. Ignora as teorías de Curtis Yarvin ou Nick Land. A pesar de todo, Ayuso é unha activa aspirante a liderar en España a Ilustración Escura. Inda se considera fermosa e carece de data de caducidade. Esquecendo que as pirámides tamén caducan.