Isabel, Fernando, Abascal e outras prioridades

Aínda que o verán se presenta cálido e seco, as tormentas que asedian ao PSOE non amainarán deixando charcos xudiciais por todas as esquinas ata o ano que vén. Di o home do tempo que as brétemas inducidas por algúns xuíces son propicias para ocultar escándalos como o xuízo da “kitchen” ou os escapulidos do noivo dunha presidenta, de cuxo nome non logro lembrarme, e outros longos atrasos menores para maior solaz das ras de dona Esperanza Aguirre e as perversas finanzas de Cristóbal Montoro. O pantano está mal, moi mal e as areas movedizas non deixan paso aos desexos de don Alberto, quen veu á romaría do Pino con signos de cansazo no rostro restaurado e xa con só dúas maiorías absolutas que levarse á mesa: a do sucesor Alfonso I de Rueda e a madrileña, candidata a desbancalo en canto se descoide. O Pino non é o que foi o Monte Faro de Fraga porén a depauperada asistencia de seguidores estivo resgardada dos ventos do sur, portadores dos queixumes de Moreno Bonilla por verse no “lío” de asumir a prioridade nacional. Nin de Juanma nin do concepto falou don Alberto quen, motoserra en man, anunciou unha limpeza total das institucións. Treman asesores e funcionarios, os tempos dos cesantes asoman no horizonte!

Si, Núñez Feijóo asumiu que alcanzar a presidencia do Goberno ben vale un abrazo de Santiago Abascal. E, aínda que ten preparada a serra mecánica da “posverdade” para despois do triunfo, parece disposto a non caer nos erros da campaña andaluza, e os seus propios de 2023, pedindo a prioridade absoluta para o PP. A mal tempo boa cara e a documentarse co impermeable da historia, dado que o precepto que implanta Vox non é unha semente nova. Isabel e Fernando, aqueles reis “católicos” máis tarde, despois de espoliar ata a última leira aos musulmáns hispanos, fixeron correr a voz da uniformidade: ou todos mouros ou todos cristiáns. Como resultaba máis rendible o segundo, grazas ás estruturas da Igrexa ancorada na península desde o tempo dos conventos romanos, condenaron aos seus súbditos a ser católicos, se constiparan ou non á hora do bautizo obrigatorio, antes de ter xuízo e razón. Eliminado o pecado orixinal, foron contra os xudeus e os conversos utilizando o eficaz tribunal da Inquisición e o bonito método das delacións secretas entre veciños. Expulsados mouros e xudeus en masa a economía do novo reino veuse abaixo e, como é habitual, os poderosos engordaron as súas propiedades e o pobo soportou a pobreza da inflación durante décadas.

Existen outros episodios de abusos de poder disfrazados de prioridade nacional, política ou relixiosa, como a expulsión dos xesuítas ou as desamortizacións das chamadas “mans mortas” do século XIX en beneficio das elites, da Igrexa, das presuntas glorias do imperio e do financiamento das guerras borbónicas. E que foi se non o movemento de golpe de Estado e a súa guerra do 36? Todas foron vestidos de prioridades nacionais cuxos resultados carrexaron mortes, atraso, nativismo e chauvinismo social dos que aínda vimos arrastrando absurdos enfrontamentos entre poboacións veciñas, comunidades administrativas, nacionalismos étnicos e ata culturais. Ao non querer aprender do pasado, as poallas da extrema dereita do presente van camiño de repetir os mesmos tropezos, son a antesala dun novo fascismo e ofrecen autoritarismo versus liberdades. Imperfectas liberdades democráticas, perigosamente débiles cando se opta antes por abrazar o poder que pola asollada convivencia en paz. Choven malos tempos para a razón!