Sergio Otamendi
CRÓNICA INTERNACIONAL
Nuevo ultimátum
Hai uns días perdemos a Miliki. Créame amigo lector, que estou escribindo por impulso, ese que alimenta a parte de nena que aínda son e á que lle custa aceptar que algunhas cousas nunca volverán.
As follas douradas, abandonadas, das árbores, danzaban acompasadas polo aire alfombrando a Praza das Mercedes, e un eco lonxano parecía traer a mín aquelas cancións cheas de vida e xúbilo nas que todo era posible: 'Susanita tiene un ratón?' Cheas de morriña infantil: 'Ha puesto un huevo, ha puesto dos, ha puesto tres? la gallina Turuleca?' De nostalxia: 'No hay nada más lindo que la familia unida.' De amor eterno: 'Chinita tú, chinito yo, y nuestro amol asi selá, siemple siemple igual?' De orgullo polo que somos e temos: 'Vamos de paseo en un coche feo, pero no me importa porque llevo torta.'
Porque o importante ?a clave- era saber contestar moi alto e rotundo a aquela sabia pregunta: '¿Cómo están ustedes?' Bieeeeeen! (Ninguén de nós sospeitou nunca que esto era programación neurolingüística.) A mín encantábame Fofó, pero a Miliki tíñalle cariño porque tocaba o acordeón coma o papá. Hai menos dun mes, coincidiu con outros humoristas nun acto e preguntoulles '¿cómo va la comedia? Ya sabeis, hay que hacer reír pase lo que pase'. Ahí queda o seu consello.
Nós fomos os nenos dos Paiasos da Tele. Seres entrañables que me facían rir a mín e a mamá, a todos os clientes do bar, de tódalas idades, tamén a aqueles que a pobreza e a guerra os deixou sen infancia. A todos. Aquelas cancións e aquelas aventuras non morreron en nós, nin morrerán.
Ás noivas lánzaselle rosas e arroz, a Miliki lánzalle o outono de Ourense follas douradas, de fermosas formas de terciopelo, empapadas de sensibilidade, poesía e nostalxia. Flores de ouro, de luminosidade anxelical, para quen coas notas doces da súa alegría acariñou o noso corazón inocente e ? 'chiquitín', como o ratiño de Susanita.
Contenido patrocinado
También te puede interesar
Sergio Otamendi
CRÓNICA INTERNACIONAL
Nuevo ultimátum
Ángel Mario Carreño
REFLEXIONES DE UN NONAGENARIO
"¡Ti cala!"
Roberto González
Del porro al delito
Lo último
PODCAST Y VÍDEO
El primer café | Martes, 7 de abril
PRIMERA FEB
El COB pide “perdón” y “confianza” al Pazo