NEUROVISIÓN

O PENÚLTIMO MANTECADO

Así se chamaban, e non de vainilla, aqueles xelados polos que deveciamos os ourensáns non hai tanto tempo, os mantecados de La Ibense. E desa delicatessen tiven o pracer de disfrutar por penúltima vez esta pasada semana cando na inauguración dunha nova tenda de calzado e roupa na Rúa do Paseo se lle fixo merecida homenaxe ós donos da que fora a xeladería de máis sona de todo o século pasado; e alí estaban Ramiro Gómez e Manuela Viso, quenes xunto coa súa familia quixeron corresponder ás mostras de cariño dos alí congregados convidándonos á degustación daquel xelado que durante tantos anos foi un referente da vida ourensá, tanto para aqueles nenos que pegaban o nariz ás vitrinas do establecemento como para os máis mozos que entre paseo e paseo facían tempo para ir bailar ó Auria. E os cativos que non viviamos na capital agardabamos polas festas patronais para, entre caballitos e barcas voadoras, gastar todo o pouco que tiñamos nos churros da Lolita e nos xelados de La Ibense, ou de El Cortijo, a quen hai que nomear para ser xustos, porque alí estaban tamén cos seus carriños de capuchóns prateados franqueando, uns e outros, a entrada do Campo da Barreira de Allariz, coma hoxe a franquean os xigantes na procesión do santo patrono.

Pois o dito, aí está unha nova tenda de moda na Rúa do Paseo, o cal sempre é de agradecer nestes tempos de traumáticos peches de negocios; pero gustaríame que nesta emblemática rúa do centro ourensán seguisen convivindo a moda e a hostalería, xa que os establecementos de café, xelado e tertulia son os que lle dan vida as rúas e non permiten que lles ocorra como á cotizada rúa viguesa do Príncipe, que en canto os comercios botan o pecho ó caer da tarde convértese pouco menos que nunha rúa fantasma.

NOS MILAGROS

Tópome en Allariz cos meus amigos Raúl Domarco e María José que acaban de chegar do Santuario dos Milagros, e despois de falar en dez minutos o que nos debería levar un par de horas, baixo pola rúa do Portelo recordando aquel paso de Carmen Polo de Franco pola vila camiño de Monte Medo para, según se dicía daquelas, coroar á Virxe e regalarlle un manto novo. O do manto non sei se foi certo, dada a fama de tacaña que tiña a señora de Meirás entre os xoieiros da Coruña, que, según rumoroloxía popular, pechaban os seus negocios en canto a dama dos colares collía carreiriña veraniega cara o noroeste a refrescar os pinreles, pero o da coroación debe selo porque desde aquelas datas a Virxe ostenta o título de Alcaldesa da Cidade de Ourense. Sexa como fore, o certo é que cada ano a cita coa Virxe milagreira congrega a milleiros de peregrinos, entre os que me contei en varias ocasións, xa que ir ós Milagros e á Saínza eran citas anuáis obrigadas para os alaricanos. Anos máis tarde, ademais de saudar á patroa, tamén iría ata o Monte Medo co realizador de televisión Miguel Piñeiro, daquelas incipiente e intrépido fotógrafo, para facer unha reportaxe en plan 'fashion book'; e con María Marquina, compañeira de Pedagoxía, para manter unha charla cos alumnos dos Padres Paúles sobre educación sexual, sendo o único centro educativo que conseguimos nos permitira tal cousa; así de modernos e estupendos eran xa daquela os membros desta congregación, da que estivera a piques de ser alumno con anterioridade se non fora polos Maristas do 'Cesta y Puntos'.

“REVOLUTION CIRCUS'

Coñecín ó Padre Silva cando nos inicios democráticos os partidos políticos aínda ilegais presentaban os seus programas nas instalacións de Seixalbo, e posteriormente cando desde o Colexio Universitario do Posío fixemos algún traballo pedagóxico coa comunidade de Benposta. Eran tempos nos que o entrañable Circo xa percorrera o mundo coa súa troupe de arlequíns nun espectáculo cheo de xuventude e vitalidade contaxiosa. Recordo como o gran póster de 'Los Muchachos Revolution Circus' presidíu durante tempo a cabeceira da miña cama; seguramente porque o símbolo central era un gran micrófono co que tanto me identificaba. Co paso dos anos, Benposta deixou de ser o que era, e mesmo seguín con certo desgusto as polémicas xurdidas en torno á obra deste cura quen non deixou a ninguén indiferente. Non teño nin idea da porcentaxe de acertos ou desatinos do seu traballo, pero nestes días do seu pasamento quixera recordar aquela pomba que saía do interior do fusil coa banda sonora de 'os fortes abaixo, os débiles arriba e o neno no cumio' escoitada nos cinco continentes e que a min tanto me emocionou.