O oficio e a dignidade

Os humanos somos pouco dados ao recoñecemento de persoas que destacan, como se facelo supuxera que a elixida quitase algo ao resto, cando en realidade do que se trata en situacións así é o de facer público o que é de xeral coñecemento no ámbito do sinalado. Por eso resulta especialmente grato que a Asociación de Periodistas de Galicia distinga co Premio Diego Bernal a Julio Rodríguez González, xornalista, director de Atlántico Diario e cunha extensa e intensa carreira profesional ás suas costas.

Aínda sendo infrecuente que colegas premien a colegas, Julio Rodríguez, discreto e digno, é acreedor de capital persoal abondo xustificador dunha excepción que faculte a tan xusto recoñecemento

Nado en Quintela de Leirado e fillo único dunha familia de panadeiros, viviu parte da nenez na Guinea, acompañando o proceso migratorio dos seus pais á entón colonia española. Tal destino de apariencia exótica (o maioritario de tantos paisanos na procura do seu Eldorado particular era Venezuela ou Francia, Alemaña, Suiza, Gran Bretaña…); ese destino pouco común, dicía, non o era tanto no seu caso, posto que de Quintela de Leirado foron moitos os veciños que viaxaron ao territorio africano dominado por España ata 1975. A elección non era baladí, xa que o clima, as condicións de traballo e o coñecemento do idioma, semellaban matizar a dureza da morriña.

De volta a terra, mentras os pais elaboraban e vendían pan, xa mozo decidiu estudar xornalismo en Navarra, para exercer despois o oficio que o atrapou para sempre. Empezou como redactor en La Región a mediados dos oitenta, para ir escalando postos de responsabilidade con rapidez, que o levarían ao Atlántico Diario de Vigo -pertencente ao grupo de comunicación ourensán- como xovencísimo redactor xefe, subdirector e director, sucesivamente. Fixo dous parénteses entre 1999 e 2005, así como de 2005 a 2007, para exercer como subdirector e director de informativos da TVG, no primeiro, e como director adxunto deste xornal que vostede está lendo, para voltar a Vigo, que xa é sua casa.

Catro décadas como profesional dan para moito e por ela foise movendo Julio Rodríguez co talento, sagacidade, olfato e capacidade de traballo como atlantes, para forxar unha sólida armazón que o fan referente á hora de contar o que pasou, causas e consecuencias. En definitiva, atinar co que agarda o confiado lector do traballo ben feito. E rodeando todo iso, está o compañeiro humilde, leal e solidario con cuantos nalgún momento o acompañamos e admiramos ao longo dunha andaina que xa conta décadas. Por iso, aínda sendo infrecuente que colegas premien a colegas, Julio Rodríguez, discreto e digno, é acreedor de capital persoal abondo xustificador dunha excepción que faculte a tan xusto recoñecemento.