Benjamín, veciño de A Bouza, despois da tormenta: “Foi cuestión de dez minutos, salvámonos subíndonos ao coche”

Nalgúns puntos de A Bouza, a acumulación de materiais supera os tres metros de altura e unha das rúas desapareceu practicamente baixo os restos arrastrados pola forza da auga. A violencia da corrente alterou completamente a fisionomía do lugar e deixou escenas difíciles de asumir para quen leva toda unha vida residindo alí.

“Aquí estaba o forno do pobo. Aínda cocemos onte”, di Benjamín Carballo, veciño do lugar, mentres sinala unha morea de pedras que sepultou un dos espazos máis simbólicos da aldea. Onde ata hai unhas horas se compartían conversas e se cocía pan para varias familias, agora só queda un montículo de pedras que serve de recordatorio da rapidez coa que a auga cambiou todo.

A súa familia é unha das máis afectadas. Dúas vivendas presentan importantes danos estruturais, varios vehículos quedaron inutilizados e perderon tamén apeiros de labranza. “A auga entrou por un lado da casa e saíu polo outro”, relata. Un enorme boquete nunha das fachadas corrobora o seu relato e permite intuír a violencia coa que a corrente arrastrou todo ao seu paso. No interior das vivendas apenas quedan obxectos no seu sitio e a lama mestúrase cos recordos dunha vida enteira.

Recordos da dana

“Isto é como Valencia, pero en lugar de lodo temos pedras”, resume. Benjamín atopábase no garaxe xunto ao seu fillo cando escoitou un forte estrondo. “Foi cuestión de dez minutos”, explica. “Coa desesperación subímonos ao alto do coche. Iso foi o que nos salvou. Se non, lévanos por diante e habería unha desgraza maior”. O veciño fala con serenidade, pero a emoción aflóralle por momentos ao lembrar o sucedido e o pouco que faltou para que a historia tivese un desenlace tráxico.

A poucos metros, José Ignacio Cecelis, familiar de Benjamín, viviu tamén mo-mentos de auténtico pánico. Pasaba uns días de vacacións na aldea e atopábase dentro do seu vehículo cando a corrente comezou a arrastralo. “Levoume ata unha esquina e deume tempo a abrir a porta e saír”. O automóbil apareceu horas despois completamente destrozado no fondo do pobo.

“Sentimos como se estivésemos nunha película. A auga puido marchar con nós”, lembran aínda conmocionados. Nalgúns fogares a auga alcanzou niveis que supe-raban varios metros de altura. “Tiñamos unha escaleira de oito chanzos e entrounos a auga dentro da casa”, conta unha veciña, incapaz aínda de comprender como a corrente chegou a subir tanto en tan pouco tempo.

Os máis pequenos abandonaron a aldea acompañados polas súas familias, entre o medo e a incerteza. Outros residentes decidiron pasar a noite en casas de veciños, preocupados polo estado das estruturas das súas vivendas e pola falta de subministro eléctrico. A escuridade e o ruído constante da auga baixando pola montaña fixeron que moitos non pechasen ollo en toda a noite.

Baixo toneladas de pedras e entullo quedaron tamén sepultados varios coches e unha motocicleta recentemente adquirida por un veciño con mobilidade reducida, que apenas tivera ocasión de estreala. Un símbolo máis das perdas que deixa unha riada que arrasou, en cuestión de minutos, parte da vida cotiá da Bouza e os pequenos esforzos acumulados durante anos por moitas familias.