Entre contar e facer

O recente pronunciamento do maxistrado Leonardo Álvarez en forma de auto considerando “vulneración absolutamente groseira” da legalidade a actitude do alcalde de Ourense por simultanear a percepción de ingresos económicos de actividades privadas e o salario como alcalde sen contar coa preceptiva autorización do pleno municipal, xerou un considerable balbordo sobre os feitos e, aínda máis, sobre a forma de gobernar do rexedor ourensán. Non deixa de estrañar este ruido por cuanto o comportamento do protagonista vén sendo o mesmo dende que chegou ao cargo: facer o que lle peta, que en bastantes ocasións é o contrario do que dicía na oposición, rexeitando decisións e xestións dos seus antecesores, deixando agora a legalidade á marxe, que esa deben cumplila os demáis.

É certo que este recado oficial da sua señoría ao alcalde para que poña as barbas a remollo, xustificaría o alboroto polo contexto no que se produce: os mesmos feitos foron arquivados pola Fiscalía ao non consideralos punibles -sí que víu “irregularidades”- como pensaban os ex concelleiros de DO que enviaron escritos a ese órgano dando conta do que a eles lles parecía unha violación flagrante da legalidade. Lembrouno María Dibuja, integrante do primeiro equipo de goberno que participou na famosa asonada con outros tres exleales a Jácome -cos que enredaba algún chisgarabís con soldo oficial- en pos dunha dimisión que non chegou, ou dunha ilusa moción de censura para apealo do cargo.

Agora saltemos case seis anos. O alcalde está onde estaba, os seus críticos non están, e a oposición tamén está máis ou menos no mesmo lugar.

Dibuja incluía como falsos ofendidos aos membros da oposición municipal, afirmando que o seu era un “asombro irreal”, aínda que esa acusación podería aplicárselle a ela mesma e aos compañeiros disidentes, incapaces de intuir ata ese momento con quen se xogaban a sua aventura política. Con todo, hai que recoñecerlle como mérito ter sido asinante do escrito no que se comunicaban presuntas irregularidades do alcalde na administración do diñeiro que o seu partido recibía das arcas municipales ou de quedarse con parte da retribución de asesores municipais.

Agora saltemos case seis anos. O alcalde está onde estaba, os seus críticos non están, e a oposición tamén esta máis ou menos no mesmo lugar. Todos claman pola gravidade da situación, pero apunta a que agardan que o resolva a xustiza. Cumpriría, por unha vez, preguntarse se a responsabilidade non require algo máis que contar o xa visto. Por dar unha idea podíamos parafrasear ao gran Manuel María, cambiando Galicia por Ourense e a fala polo Concello. Seguro que no lo perdonaría: Ourense somos nós: / a xente e máis o concello. / Se buscas a Ourense /en ti tes que atopalo¡